குளோபல் வார்னிங்!



1.      நடு ஆற்றின்
புதை குழியில் சிக்கி,
விக்கித் தவித்து
செத்துக் கொண்டிருக்கின்றது,
“இக்கரைக்கு அக்கரை பச்சை
என்னும் தமிழ்ப் பழமொழி யொன்று.
#நகரமயமாக்கல்.

2.      மழையை வரவழைக்கவல்ல
வேர்கள் வெட்டப்பட்டு,
கட்டப்பட்ட கான்கிரீட் காடுகள்
சேகரிக்கின்றன ஏதோ
சிந்திச் சிதறும்
மழைத்துளிகளை.
#நகரமயமாக்கல்.

3.      திஸ் இஸ் திருக்குறள்,
(வ்)ரிட்டன் பை கிரேட் டமில் போயெட்
திருவள்ளுவர்.
இனி தமிழும் பயிற்றுவிக்கப் படும்
ஆங்கிலத்தில்.
தனியார் பள்ளிகளில்.
#ஆங்கில மோகம்.

4.      விடியல் என்னவோ
கிழக்கில் தான் என்றாலும்,
நம் பயணம் மட்டுமே
மேற்கு நோக்கியே!
#கலாச்சார மாற்றம்
#மேற்கத்தீயகலாச்சாரம்.

5.             அடுத்த தலைமுறையைக்
       காப்போம்.
       குளோபல் வார்னிங்!
       #வெப்பமயமாதல்.

6.             ஐந்திற்குப் பின்
ஏழுதான்.
ஆறு?
அப்படின்னா?
#மணல்திருட்டு.



அனுஷ்கா அல்ல அமலாபால் 'லே அழகு!


அந்த சமயத்தில் தமிழ்த் திரையுலகம் பெரும் நாயகிப் பஞ்சத்தில் ஆழ்ந்திருந்தது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வெளிமாநில மோகத்திலும், சம்பளத்திற்காகவும், பிரபலமடையவேண்டியும் இறக்குமதியான நடிகைகள் அனைவரும் தெலுங்கையும், ஹிந்தியையும் நோக்கி திசை மாறிகொண்டிருந்த காலம் அது. முன்னாள் கனவுக்கன்னி இஞ்சி இடுப்பழகி சிம்ரன் மார்க்கெட்’டை இழந்து சூர்யாவுக்கு அம்மாவாகவும், துவரம் பருப்பு விளம்பரங்களிலும் வந்து கொண்டிருந்தார். மேலும் ஜாக்கெட்டுக்கு பெயர்பெற்ற ஜாக்பாட் நிகழ்ச்சி மூலம் சின்னத்திரையில் தனது இரண்டாம் இன்னிங்க்ஸ்’ஸிற்கான அடித்தளத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தார். சூர்யாவுடன் புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பித்தவுடன் சினிமாவுக்கு குட்-பை சொல்லி விட்டார் சந்திரமுகி. குடும்பத்துப் பெண்ணாக மாறியிருந்த நயன்தாரா, பிரபுதேவாவுக்காக நடிப்பைத் தியாகம் செய்திருந்தார். ஹிந்திப் பக்கம் போன அசின் கரையேற முடியாமல் தவிக்க, தமிழ்நாட்டு இளைஞர்கள் கனவுக்கன்னி இல்லாமல் புலம்பிக் கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது.


மாடர்ன் ஸ்ரீதேவி இல்லாத ஒரே காரணத்தினால், ஓரிரு படங்கள் ஹிட் கொடுத்தவர்களை கொண்டாடிக் கொண்டிருந்த காலகட்டம் அது. 2006 ஆம் ஆண்டு ரிலீசாகியிருந்த “ரெண்டு” என்ற படத்தில் “மொபைலா மொபைலா” பாடலில் செல்லமாய் சிணுங்கி பின் தெலுங்குப் பக்கம் போய் சக்கை போடு போட்டுக்கொண்டிருந்த அருந்ததி அனுஷ்கா, தமிழ் ரசிகர்கள் மத்தியில் நல்ல பெயரையும், புகழையும் பெற்றிருந்தாலும் வயது மற்றும் உயரம் காரணமாக கனவுக்கன்னி லெவலுக்கு உயராமல் அவ்வப்போது சில ஹிட் படங்களைக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார் (கார்க்கி மன்னிப்பாராக). லோ-பட்ஜெட் படங்களில் அதிகம் நடித்து சென்டிமென்ட் நாயகியாக வலம் வந்து கொண்டிருந்தார் அஞ்சலி. வேறு யாரும் மெச்சும்படி இல்லை. அந்த சமயத்தில் தான் தமிழ்த்திரையுலகில் நுழைந்தது அந்த அழகுச்செல்வம்.



நீலத்தாமரா எனும் மலையாளப் படத்தில் ஏதோ ஒரு காட்சியில் முகம் காட்டிச் சென்றிருந்தாலும், அதுதான் “அமலா பால்” என்னும் அழகை திரை உலகிற்கு கொடுத்த முதல் படம். தமிழில் அறிமுகம் வீரசேகரன் எனும் ஒரு மொக்கைப் படம். பெரிய கதாப்பாத்திரம் எதுவும் இல்லை என்றாலும், அமலாபால் என்னும் மைனாவை கோடம்பாக்கத்து வேடந்தாங்கலுக்கு கொண்டுசேர்த்தது வீரசேகரன் தான். இருந்தாலும் இப்படி ஒரு அழகுப் புயல் தமிழகத்தில் கரையேறியது பலருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை, அந்தப் புயல் சிந்து சமவெளியை அடையும்வரை.


“நடிப்புலக வாழ்க்கையின் தொடக்கத்தில் இருக்கிறோம்” என்பதைக் கூடப் பாராமல், வரப்போகும் விமர்சனங்களைத் துச்சமென மதித்து அந்த படத்தில் நடித்திருந்தார் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். சில்க்’கை புகைப்படங்களில் மட்டுமே பார்த்து வளர்ந்திருந்த மூன்றாம் தலைமுறைக்கு காணக்கிடைத்த அரும்பொக்கிஷம் சிந்துசமவெளி. அதனாலேயே விடலைப்  பருவத்தினரிடம் புகழ்பெற்றது இந்தப்படம். ஏதோ “அப்படிப்பட்ட” படம் என்று பார்க்கச் சென்றவர்களின் இமைக்காத கண்களினூடே நுழைந்து, இதயத்தில் ஒரு நிரந்தர இடத்தை பிடித்துவிட்டாள் இந்த மைனா. பிறகென்ன எல்லாம் ஜெயம் தான்.


மைனா’வில் மேக்-அப் இல்லாமல் இயல்பான நடிப்பில் தனக்கான இடத்தை உறுதி செய்துகொண்டார் என்று தான் சொல்லவேண்டும். “மைனா மைனா நெஞ்சுக்குள்ள வம்பு பண்ணுற” பாடலில் அந்த ஒரு வினாடி கண் சிமிட்டலுக்காக அந்த பாடலை ஆயிரம் முறை “லூப்”பில் பார்த்தவர்கள் எத்தனையோ பேர். படம் முழுக்க தாவணியில் சிம்பிளாக வந்து ரசிகர்களை ஏங்க வைத்திருப்பார். அந்த காலகட்டத்தின் பலரின் கருப்பு வெள்ளைக் கனவுகளுக்குள் கலரடித்துப் போனது, சிறகடித்துச் சென்ற இந்த மைனா தான். அதுவரை கிராமத்து பைங்கிளியாக மட்டுமே சிறகடித்த அமலாவை, நகரத்து தேவதையாகக் காட்டியது தெய்வத்திருமகள் தான்.


தெய்வத்திருமகள், படத்தின் நாயகி அனுஷ்கா’தான் என்றாலும் சேலையிலே ஒரு வானவில்லாய் அனைவராலும் ரசிக்கப்பட்டவர் அமலாபால் தான். அதுவும் குழந்தை சாரா’வுடனான காட்சிகளில் யாரை ரசிப்பதென்று ரசிகர்களுக்கு சந்தேகமே வந்துவிடும் வண்ணம் வெகு அழகாய் நடித்திருப்பார். பலரும் குழந்தை சாரா’வை சிறுவயது அமலா பால்’லாகத்தான் கண்டிருந்தனர். மையிட்ட அந்தக் கண்கள் பலரையை தீண்டிச் சாய்த்திருந்தது. அமலாவை இழக்கத் தயாரில்லாத, ஏற்கனவே ஏங்கிக்கிடந்த இளவட்டம் மைனாவை இதயக் கூண்டில் சிறைபிடித்து விட்டது மூன்றாம் தலைமுறையின் கனவுக் கன்னியாக.


--
அமலாபால் ஆராதகன்
அர்ஜுன்
22-09-2031

#என்னடா வருஷம் 2031 ன்னு இருக்கே’ன்னு பாக்குறீங்களா? எனக்கு இந்தப் பதிவ இருபது வருஷத்துக்கு அப்புறமாத்தான் எழுதணும்’ன்னு ஆசை. “எங்க காலத்துல அமலாபால்’ன்னு ஒரு நடிகை இருந்தாங்க, அழகோ அழகு பேரழகு”ன்னு அடுத்த தலைமுறை கிட்ட சொல்லணும்தான். ஆனா இப்ப இருக்கிறத ரசிக்கணும் பாஸூ, அதுதானே வாழ்க்கை. இனி வரும் காலம் அமலாபால்’ற்கு வெற்றியாக அமையும் என்ற தீர்க்கதரிசனத்தில்(பேராவலில்) இதை எழுதி இருக்கிறேன். 

என்ன தலைப்பு வைக்க?

“ஹே... நானும் பதிவேழுதுறேன்... நானும் பதிவேழுதுறேன்...” என்று ஆரம்பித்து மூன்று நான்கு மாதங்களாகி விட்டது. ஏதோ கதை, கவிதை, மொக்கை என்று வண்டி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. இதோ இன்னொரு புது(பழைய்ய்ய்...ய) முயற்சி. சின்னச் சின்ன விஷயங்கள் சிலவற்றை சேர்த்து அவியல், காக்டெயில், கொத்து பரோட்டா மாதிரியான ஒரு முயற்சிப் பதிவு. இதற்கு நீங்களே பெயர்(தலைப்பு) சூட்டுங்களேன்.

சென்ற வாரம் ஊருக்கு போயிருந்த போது பக்கத்து வீட்டு அம்முவுக்கு முதலாம் பிறந்தநாள் ஆயத்தத்தில் “பர்சேஸ்” போகலாம் என்று என்னையும் அழைத்துப் போயிருந்தனர். அம்முவை நான் தூக்கிக் கொள்ள, என் அம்மா, அம்முவின் அம்மா என ஆளுக்கொரு கவுன் எடுத்தனர் அம்முவுக்கு. அது மட்டும் போதாதென்று, டிரெஸ்’க்கு மேட்ச்சிங்’ஆக வேண்டுமென்று செருப்பு, பாசி, வளையல், கம்மல் என பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போனது. நான் கேட்டே விட்டேன் என் அம்மாவிடம். “ஏம்மா? பசங்களுக்கு பொறந்த நாள்’ன்னா ஒரு சட்டை, ஒரு டவுசர்’ல முடிச்சுக்குவீங்க, பொண்ணுங்க’ன்னா மட்டும் என்ன ஸ்பெஷல்’ஆ?”. அதுக்கு அவர்கள் சொன்ன பதில். “பசங்கன்னா அப்படித்தான்டா, பொண்ணுங்களுக்கு தான் இதல்லாம் போட்டு அழகு பார்க்க முடியும்”. பாவம் பசங்க. எப்படியெல்லாம் ஏமாத்துறாங்க.

பார்த்து ஒரு வருடங்களுக்கு மேலாகி விட்டதே என்று என் அண்ணன் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தேன். அண்ணன் மகன் எங்கோ விளையாடச் சென்றிருந்தவன் நான் வந்திருப்பதை அறிந்து நான் அறியாமல் பின்னாலிருந்து வந்தவன், அவன் கைகளை என் கைகளுக்குள் நுழைத்து தலையை அமுக்கி “ஸ்மேக்” போட்டு விட்டான். உடனிருந்த அவன் நண்பன் படுக்கையில் “ஒன், டூ, த்ரீ” என்று அடித்துச் சொல்ல “நான் அவுட்’டாம்”. அவர்களிருவரும் “WWE... ஜான்...... சீனா....னா......” என்று குதூகலித்தார்கள். அடப்பாவிங்களா, நான்’லாம் சின்னப் பையனா இருக்கும்போது (இப்போ மட்டும் வளர்ந்துட்டியா?) கிச்சு கிச்சு மூட்டி விளையாடுவேன், கண்ணா மூச்சி விளையாடுவேன் அவ்ளோ தான். ஆனா இந்த கால பசங்க..

நண்பன் ஒருவனைப் பார்க்கப் போயிருந்தேன். வாழ்க்கையையே வெறுத்துப் போய் பேசிக் கொண்டிருந்தான். விசாரித்ததில் அவனுக்கு காஃபி டே’யில் வேலை கிடைத்திருக்கிறது, இவனும் “ஏ.சி லயே வேலை, ஜாலியா இருக்கும்” என்று போயிருக்கிறான். கொஞ்ச நாளிலேயே அங்கு நடக்கும் ரொமான்ஸ்’களைப் பார்த்து பையன் ரொம்ப வெறுப்பாகிவிட்டான். அவன் சொன்ன கதைகளைக் கேட்டு சிறிது நேரம் யோசித்த நான், “மச்சி, இன்னில இருந்து நீதான் டா என் குரு” என்றேன். “என்னடா சொல்ற, புரியலையே?” என்று பேக்கே பேக்கே என்று முழித்தவனுக்கு சொல்லி புரிய வைத்தேன். <போனவாரம் “சத்குரு சொன்ன ஜென் கதைகள்” என்ற ஒரு புத்தகம் படிச்சேன்’டா. அதில் “கோபம், எரிச்சல் இவற்றை அடக்கி, பற்றற்று வேலை செய்வதே ஒரு உண்மையான ஜென் நிலை” ன்னு போட்டிருந்துச்சு. நீயும் அப்படித்தாண்டா இருக்கே, அதனால தான் சொல்றேன் நீதான் மச்சி என் குரு> என்று கிண்டலடித்ததற்கும் மென்மையாக ஒரு புன்னகை செய்தான். ஒருவேளை உண்மையிலேயே ஜென்’னாக மாறி விட்டானோ?

என் கனவு தேவதையாக நினைத்திருக்கும் “கோபிகா”வுக்காக எழுதப் பட்ட சில ட்வீட் ஸ்வீட்ஸ்:

உன்னைக் காதலித்தால் காதல் கவிதை எழுதலாம். உன்னுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன், வாழ்க்கைக் கவிதைதான் எழுதவேண்டும்.

கணவனாவதன் முதல் படி கவிஞனாவதுதான்! 

நில உச்சவரம்பு என்ற ஒன்று உள்ளதாம், ஆனால் நீயோ எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறாய். 

தேநீரல்ல, தேன் நீர்.... உன் விரல் பட்டதால்! 

என் தனிமையையும் உன் நினைவுகளால் நிரப்புகிறாய்..

உன் பெண்மையை விட மென்மை'யையே காதலிக்கிறேன்... 

குளக்கரையில் உன் கை பிடிக்க, உந்தன் சிணுங்கலில் உடைந்து சிதறிய கண்ணாடி வளையல்கள் குளத்தில் விழுந்து வண்ண மீன்கள் ஆகியதுவே!

உன்னை நினைத்து எழுதும் ட்வீட்டுகளும் ஸ்வீட்டுகள் ஆகின்றதே! 


#என்ன பதிவை பிடிச்சிருந்ததா? பதிவுக்கு ஒரு பெயர் வெச்சுட்டு போங்க. <அண்ணன் பேர் வெச்சுட்டு முருகேசி’க்கு 200 ரூபாய் மொய் செய்வார்>.


கவுஜ




நீதான் எங்க தலை,
உன் கண்ணு ரெண்டோ மலை,
பொண்ணுங்கள கவுக்கும்-
உன் பார்வை வலை,
உன்னைப் பார்த்ததுமே அவங்க
மனசுல ஒரு அலை.


நீ ஒரு அழகிய சிலை,
உன் கண்ணசைவே ஒரு கலை,
உன் அன்புக்கு இல்லை விலை,
நானோ உன்னுள்ள ஒரு கிளை.


அன்பு வெச்சா நீ பனிமலை,
அதிரடினா நீ எரிமலை,
உன்கிட்ட மாட்டினா இல்லை விடுதலை,
உன்னை எதிர்த்தா எடு-தலை.


உனக்கு பிடிக்காது சத்தம் -
மீறினா சிந்திடும் ரத்தம்.
நீ ஒரு சிங்கம் – ஆனா
மனசுல சுத்த தங்கம்.


உன் அதிரடியே ஒரு வித்தை,
உன்னை எதிர்த்தா அவன் சொத்தை,
உன்கிட்ட பணக்கட்டு கத்தை,
அழகுப் பொண்ணோட அம்மா உனக்கு அத்தை.


நீ ஒரு காட்டுப்புலி,
எவன் எதிர்த்தாலும் கிழி,
பிடிச்சதோ பழிக்குப் பழி,
உன் வழி எப்பவுமே தனி வழி.



கடுப்பேத்துறாங்க மை லார்ட்




இந்த பேச்சிலர் பசங்க வாழ்க்கை இருக்கே, அது ரொம்ப கஷ்டம் சார். பணக்கஷ்டத்த கூட சமயங்கள்ல தாங்கிக்கலாம். ஆனா மனக்கஷ்டத்த? யாருகிட்ட சொல்லி அழ? மிருதங்கத்துக்கு ரெண்டுபக்கமும் அடி’ங்கற மாதிரி எங்கள மாதிரி பசங்களுக்கு எங்க போனாலும் கஷ்டம் தான் (பொலம்ப ஆரம்பிச்சுட்டாண்டா, இனி நிறுத்த மாட்டானே..). இவ்ளோ கஷ்டத்தோட திக்குத் தெரியாம அலைஞ்சிக்கிட்டிருப்போம். கஷ்டத்தோட கஷ்டமா இன்னும் எவ்ளோ கஷ்டம் வந்தாலும் தாங்கிக்கிற மனப்பக்குவம் எங்கள்ல பலருக்கும் வந்துடுச்சு. ஆனா கஷ்டத்தோட சேர்ந்து கடுப்பு வரும்போது தான் வாழ்க்கை திசை மாறுது. “உனக்கு உன் கஷ்டம்..”ங்கற மாதிரி கஷ்டம்’ங்கறது எல்லாருக்கும் இருக்கு. இப்படி கஷ்டத்த கொடுக்குறவங்களக் கூட “மறப்போம், மன்னிப்போம்”ன்னு வாழ்ந்துக்கிட்டிருக்கோம். ஆனா இந்த பேச்சிலர் பசங்கள கடுப்பேத்துறவங்க சிலர் இருக்காங்க பாருங்க. அவங்க மேலதான் சார் எரிச்சலா வருது. “அப்படி என்னடா கடுப்பு?”ன்னு கேட்குறீங்களா? நீங்க கேட்கலேன்னாலும் நான் சொல்லித்தான் தீருவேன்.(ஒரே குஷ்டமப்பா....)


என்னடா வாழ்க்கை, கஷ்டம், கடுப்பு’ன்னெல்லாம் பேசுறானே சீரியஸா எதையாவது எழுதிருப்பானோ?’ன்னு படிச்சுட்டு கடைசில என்ன திட்டக்கூடாது சொல்லிப்புட்டேன். பேச்சிலர் – கஷ்டம் – கடுப்பு இதையெல்லாம் பத்தி ஒரு (அழகான, அறிவான) பேச்சிலர் பையன் பேசும்போதே தெரிஞ்சிருக்க வேண்டாமா? கண்டிப்பா இவன் காதல் இல்லேன்னா பொண்ணுங்களப் பத்திதான் பேசப்போறான்’னு. ஒருவேளை அதை நீங்க ஊகிச்சிருந்தா “விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா”ல சிம்பு கணேஷ பார்த்து சொல்லுவாரே, அதே மாதிரி ”ஜீனியஸ் சார் நீங்க”. இங்க என்ன எழுதப் போறேன்னு தானே பாக்குறீங்க? அது ஒண்ணுமில்ல சார், சிம்பிள் மேட்டர். காதல்’ங்கற பேர்ல பேச்சிலர் பசங்கள (சமயங்கள்ல குடும்பஸ்தர்களையும்) கடுப்பேத்துற சில இன்சிடன்ஸ்(நிகழ்வுகள்) நம்ம வாழ்க்கைல தினசரி நடக்குது. அதையே ஒரு பதிவா சொல்லணும்ன்னு தோணிச்சு. அதான்.... (தம்பி, டீ இன்னும் வரல., போதும் டா பதிவ ஆரம்பி).


வேலை தேடுறதுக்கோ, இன்டர்வியூ’க்கோ, இல்ல அய்யய்யோ பத்து மணிக்குள்ள லாகின் பண்ணனுமே’ன்னோ அவசர அவசரமா கிளம்பிக்கிட்டிருப்போம். பஸ் ஏறினா செம கும்பலா இருக்கும். “எச்சூஸ்மி, ஒரு கிண்டி ப்ளீஸ்” ன்னு பக்கத்துல நிக்கிற பொண்ணு கிட்ட கிழிஞ்சி போன அஞ்சு ரூபாய கொடுத்தா அந்த பொண்ணு கேவலமா ஒரு லுக்கு விடும். நமக்கென்ன இதெல்லாம் புதுசா?’ங்கற மாதிரி அதை சகிச்சுக்கிட்டு கடிகாரத்த பாக்கும்போதே பின்னாடி இருந்து ஒருத்தன் “சைனா செட்”ல “மாம்பழம் விக்கிற கண்ணம்மா, உன் மனசுக்குள்ள என்னம்மா” ன்னு ஆரம்பிச்சு பஸ்’சுக்கே ஒலிபரப்பி’ட்டிருப்பான். கமல் சொல்லுற மாதிரி “கேட்கவே நாராசமா” இருக்கும். அப்படி இப்படி’ன்னு சகிச்சுக்கிட்டு கொஞ்ச நேரத்துல கும்பல் இறங்கிடுச்சுனா பஸ் ஃப்ரீ ஆயிடும். சரி பார்க்க யூத்’தா இருக்கானே ன்னு, ஏதாவது பையன் உக்காந்திருந்தா அவன் பக்கத்துல போயி உக்காருவோம். அவன் ஹெட் போன்’ன மாட்டிகிட்டு ஏதோ பர்சனலா பேசுறோம்’ன்னு மனசுல நெனச்சுகிட்டு வறுத்துக்கிட்டிருப்பான், ஆனா அவன் பேசுறது ஊருக்கே கேட்கும். “ஏய், என்ன சாப்டியா?” ல ஆரம்பிச்சு “ஹ்ம்ம் அப்புறம், ம்ம்ம் சொல்லு”ன்னு நீண்டுகிட்டே இருக்கும் பேச்சு. ஒரு கட்டத்துல எல்லை மீறிப் போயி “செல்லம், புஜ்ஜிமா” ன்னு கொஞ்சுவான். கடுப்பு லைட்’டா ஸ்டார்ட் ஆகியிருக்கும். கொஞ்ச நேரத்துல “ப்ளீஸ், ஒரு தடவ சொல்லு”ன்னு கெஞ்சுவான், சொன்னதும் “உம்மா உம்மா உம்மா” ன்னு ஆரம்பிச்சுடுவான். அந்த சமயத்துல வெறுப்பின் உச்சத்துக்கே போயிடுவோம். அந்த நாள் ஃபுல்லா வெறுப்பிலேயே ஓடிடும்.


சாயங்காலமா, வேலை கிடைக்கலயேன்னோ, மனசு சரியில்லையேன்னோ ஏதோ ஒண்ணு உறுத்தும். சரி அம்பது ரூபாய்க்கு பெட்ரோல் போட்டுட்டு எங்காவது ஒரு ரைட்(Ride) போலாம்’ன்னு கிளம்புவோம். “ரோட்டுக்கு நடுவே இருக்கிற வெள்ளைக் கோடுகள் கடந்து போவதைப் போல கஷ்டங்களும் கடந்து விடும்”ன்னு அதுல மனச லயிச்சுக்கிட்டு ஏதோ ஞாயபகத்துல பைக்’க ஓட்டிகிட்டிருப்போம். அப்பத்தான் சர்ர்ர்ர்ர்’ருன்னு நம்மள கிராஸ் பண்ணுற பைக் நம்ம கவனத்த திருப்பும். நம்ம துரதிர்ஷ்டம் அதில பின்னாடி ஒரு பொண்ணு “பின்னாடி” தெரியிற மாதிரி டைட் ஜீன்ஸ், டீ-ஷர்ட் போட்டு உக்காந்திருக்கும். இவ அவன் மேல மோதணும்’ங்கறதுக்காகவே அவன் அடிக்கடி பிரேக் போட்டு வண்டி ஒட்டுவான். “பல்லிருக்கவன் பக்கோடா தின்னுறான்”ங்கறான்ன்னு விரக்தில பீச்சுப் பக்கம் காலார நடப்போம்’ன்னு போவோம். அது இத விட கொடுமையா இருக்கும். எங்காவது ஒரு மூலைல போய் கடலலை’ல(கடலை அல்ல) நம்மள மறந்து உக்காந்திருப்போம். அப்பத்தான் ஒரு ஜோடி ஏதோ அவங்க வீட்டு ஸ்விம்மிங் பூல்’ல விளையாடுறதா நினச்சு விளையாடிக் கிட்டிருப்பாங்க. ஒண்ணுஞ்சொல்றதுக்கில்ல’ன்னு எந்திரிச்சு வேற பக்கம் போனா அங்க இத விட கொடுமையா இருக்கும். கடல்கரை எல்லாம் காதல்’கறை ஆகிப்போச்சு... சர்ஃப் எக்ஸல் போட்டாலும் போகாத கறை.


போங்கடா, உங்க பூசாரித்தனமும் வேண்டாம், பொங்கச்சோறும் வேண்டாம். நான் ஊருக்கே போறேன்’ன்னு ஊருக்கு போயி ரெண்டு நாள் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்’ன்னு கிளம்புவிங்க. விதி வலியது பாஸ். நம்ம விட்டாலும், நம்மள விடாது. லாட்ஜ்’ல ரூம் போட வேண்டிய கேசுங்க ரெண்டு பஸ்’ல டிக்கெட் புக் பண்ணியிருக்கும். லாங் டிரைவ் ஆச்சே. டிரைவர் லைட்’டையும் ஆப் பண்ணித் தொலைக்க மாட்டான். கண்டது கட்டியத பாத்துத் தொலைக்க வேண்டி இருக்கும். கொஞ்சலும், தோள்ல சாயிறதும், மடியில தூங்கறதும்’ன்னு ஊருக்கு போறதுக்குள்ள “ஜீரோ டிகிரி” படிச்ச எபக்ட் வந்துடும்.


இதையெல்லாம் விட வலி என்ன தெரியுமா? நண்பனோ, ரூம் மேட்’டோ யார்கிட்டயாவது சிரிச்சு சிரிச்சு பேசிகிட்டிருப்பான், நம்மளும் கண்டுக்காத மாதிரியே நடிக்கணும். நம்ம மொபைல்’ல பேலன்ஸ் சுத்தமா இல்லாதப்போ அவசரமா ஒரு கால் பண்ணுனும்’ன்னு அவன் செல்’ல எடுத்தா “செக்யூரிட்டி கோட்” போட்டு வச்சிருப்பான். மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி இருக்கும். அப்புறம் எதேச்சையா ஒருநாள் எங்கயாவது ரெண்டு பேரையும் ஒண்ணா பாக்க வேண்டிய தர்ம சங்கடமான நிலை வரும். அப்ப நம்ம கேட்கலேன்னாலும் அவனா வந்து ஃப்ரண்ட் மச்சான்’ன்னோ, ஊர்க்கார புள்ள மச்சான். நம்ம ஊருக்கு புதுசு’ல்ல அதான்’ன்னோ கதை விடுவான். அதையும் அந்த புள்ளை’ய தூரத்துல வெச்சுகிட்டே தான் சொல்லுவான், எங்க நாம கரெக்ட் பண்ணிடுவோமோ’ங்கற பயத்துல. “டேய் நம்புங்கடா, எங்களுக்கு நிறைய வேலை இருக்கு. பொண்ணுங்கள கரக்ட் பண்ணுறது மட்டும் எங்க வேலை இல்லடா”ன்னு மனசு குமுறும்.


என்ன பண்ணுறது, எல்லாத்தையும் சகிச்சுக்க வேண்டி இருக்கு. பாத்திங்களா பேச்சிலர்ஸ்க்கு எவ்ளோ கஷ்டம், கடுப்பு’ன்னு. என்ன பண்ணித் தொலைய? எல்லாம் விதியே'ன்னு போக வேண்டியது தான்.