டாப் 10 மலையாள படங்கள் 2012 - No. 7 ஒழிமுறி



ஜெயமோகனால் எழுதப்பட்டு எடுக்கப்பட்ட படம். எழுத்தில் வந்திருந்தால் ஒரு சிறந்த நாவலாகி இருக்கும். திருவிதாங்கூரிலிருந்து பிரிந்து குமரியாகி கேரளத்தின் அந்தஸ்தை தொலைத்த ஒரு கிராமத்தில் 55 வயதான மீனாக்ஷிப்பிள்ளை, 71 வயதான தன் கணவர் தாணுப்பிள்ளையிடம் ஒழிமுறி (விவாகரத்து) கேட்கிறார். இருவருக்கும் ஒரே மகன் சரத். இந்த வழக்கில் தாணுப்பிள்ளைக்காக ஹாஜராகிறார் பாலாமணி. இவ்வளவு வயதிற்கு பின் ஒழிமுறி வேண்டி வந்திருக்கும் மீனாக்ஷிப் பிள்ளையின் மகன் சரத்திடம் பாலாமணி நட்பாகி வழக்கிற்கான காரணங்களை கேட்டறிகிறார். தன் தந்தை ஒரு பொல்லாதவர் என்றும், கோபக்காரர் என்றும் அதனால் தன் தாய் அனுபவித்தவை நிறைய என்றும் ஃபிளாஷ்பேக் விரிகிறது.


‘மல்லன்’ சிவன்பிள்ளைக்கும், அரண்மனை வாழ் காளிப்பிள்ளைக்கும் மகனாய்ப் பிறந்தவர் தாணுப்பிள்ளை. அதிகாரத்தை கையில் கொண்டு நடப்பவள் காளிப்பிள்ளை. மனைவி வேறொருவரை சேர்த்துக் கொண்டு தன்னை கைவிட காசு சேர்க்கும் பொருட்டில் ஒரு குஸ்தி சண்டையில் அடிபட்டு உயிரிழக்கிறார் சிவன்பிள்ளை. இதனால் ஏற்பட்ட வடு தாணுப்பிள்ளையை ஓர் ஆணாதிக்கவாதி ஆக்குகிறது. ஒரு குடும்பத்தில் கட்டுப்பாடு ஆணின் கையில்தான் இருக்கவேண்டும் என்று ஓரிடத்தில் சொல்கிறார் தன் மகனிடம். அதற்கு காளிப்பிள்ளையும் ஒரு காரணம். தன்னை மணந்து கொண்ட மீனாக்ஷியிடம் ரொம்பவே முரட்டுத்தனமாக இருக்கிறார். இவளும் தன் தாய் போல தான்தோன்றி ஆகிவிடக் கூடுமென்பதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இப்படியாக மீனாட்சி பல விதமான துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளாகிறாள். “அன்பு செலுத்தும் உரிமை அடிமைகளுக்கு இல்லை. அவர்களுடைய பணி எல்லாம் சேவை/வேலை செய்வது மட்டுமே” அப்படிப்பட்ட ஓர் அடிமையாகத்தான் தான் இருந்ததாக தன்னை அடையாளப் படுத்திக்கொள்கிறார் மீனாட்சி.

மனைவியிடம் இவ்வளவு குரூரமாக இருக்கும் தாணுப்பிள்ளை, மகனிடம் கண்டிப்பானவராக இருந்தாலும் உள்ளுக்குள் மிகுந்த நேசம் கொண்டவராக இருக்கிறார். ஆனால் தந்தையின் அன்பு எப்போதுதான் மகன்களுக்கு புரிந்திருக்கிறது? தந்தையை ஒரு கோபக்காரனாகவும், தாயை துன்புறுத்துபவனாகவும் கண்ட சரத்திற்கு அவர்மேல் எந்த ஒரு அபிமானமோ, பாசமோ இல்லை. “நீயும் ஒரு தாணுப்பிள்ளைதான்” என்று கோபப்படும் சரத்திடம் பாலாமணி சொல்லும்போது வெறுப்பாகி விடுகிறார். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் தன் தாய் நடந்த எல்லாவற்றையும் சொல்லும்போது உருகிப்போகிறார். “பத்து மாதம் சுமந்தால் எந்தப் பெண்ணும் தாகி விடலாம். ஆனால் உள்ளம் கனிந்தாலே ஒருவன் நல்ல தந்தை ஆகமுடியும்” தாணுப்பிள்ளை ஒரு நல்ல தகப்பன் என்று வாதக்காய்ச்சல் வந்த மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு மருத்துவரிடம் ஓடி சரியாக்கும் தந்தையின் அன்பைப் பற்றி சொல்லுகிறாள்.

காளிப்பிள்ளை, ஒரு பெண் தன்னைத் தானே பார்த்துக் கொள்ளவேண்டும், பெண் என்பவள் பகவதி அவளுக்கு யாருடைய துணையும் தேவையில்லை என்று அதிகாரத்தை கையிற்கொண்டிருப்பவள். வீட்டை விட்டு வெளியே போகச்சொன்ன மகன் மீண்டும் கூப்பிடும்வரை வீட்டிற்குள் வராத வைராக்கியம், போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இன்ஸ்பெக்டர் உடன் பேசும் திமிர், இறக்கும் தருவாயில் மருமகளைத் திட்டிக் கொண்டே தன் மகன் நல்லவென்று சொல்லி இறக்கும் பாசம் என எல்லாக் காட்சிகளிலும் சபாஷ்.

“மனிதர்கள் குரூரர்கள் ஆவது வெறுப்பினால் அல்ல, அபரிமிதமான அன்பினாலாகும்” இந்த ஒரு வசனமே போதும் படத்தைப் பற்றிச் சொல்ல. தன் மனைவி தனக்கு எப்போதும் கீழ்ப்படிந்திருக்க வேண்டும் எனும் அன்பே தாணுப்பிள்ளையை குரூரனாய் ஆக்கியது. இறுதியில் ஒழிமுறி கேட்டபின்பும் தன் கணவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத காரணத்தினால் அவருக்கு பணிவிடை செய்கிறார் மீனாட்சி. தான் இறக்கும்போது யாருடைய மனைவியாகவும், அடிமையாகவும் இருக்க விருப்பமில்லை எனும் ஒரு காரணத்திற்காக 55 வயதில் விடுதலை கேட்பதும் ஒருவகை குரூரம் என்றாலும், அதுவும் மிகுந்த அன்பையே குறிக்கிறது.

மசாலா மயமாகி வரும் வரும் மலையாள சினிமா உலகில் நல்ல கதையாம்சம் கொண்ட இன்னொரு படம். இது நிச்சயம் பேசப்படும்.

டாப் 10 மலையாள படங்கள் 2012 - No.8 மாயாமோகினி


பல நுட்ப-நகைச்சுவை காட்சிகளைக் கொண்டு இயக்கப்பட்ட படம். கதை, அதெல்லாம் கேட்கவே கூடாது. தன் தந்தையை ஏமாற்றியவர்களை பழிவாங்க பெண் வேடமிடும் ஒரு மகனின் கதை. கதைக் கரு சீரியசானது என்றாலும் படம் முழுக்க காமெடிதான். திலீப் இதில் பெண்வேடமிட்டு நடித்திருக்கிறார். பல இடங்களில் மொக்கையாகவும் இழுவையாகவும் இருந்தாலும் தொடர்ந்து வரும் காமெடிக்காக பொறுத்துக்கொள்ளலாம்.

பெண் வேடத்தில் திலீப் அப்படியே நமீதா சாயல். பல இடங்களில் சிரிக்க வைக்கிறார். அதுவும் ‘உள்ளத்தை அள்ளித்தா’ ரம்பா உடையணிந்து வரும்போதும், கருக்கலைந்ததாக ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட்டாகி தப்பிவரும்போதும் இன்னும் பல காட்சிகளிலும் ஹா ஹா. பாபுராஜ் உடன் இவர் அடிக்கும் லூட்டிகள் தான் படமே. பிஜூ மேனன், லக்ஷ்மிராய் என மற்ற சிலரும் அவர்கள் பங்குக்கு நன்றாகவே நடித்திருக்கிறார்கள். இந்தப் படத்தை பொறுத்தவரை எழுதுவதற்கு ஒன்றுமே இல்லை என்பதால் படங்கள் மட்டும்.




டாப் 10 மலையாள படங்கள் 2012 - No. 9 - செகண்ட் ஷோ


 ஒரு நடிகரின் வாரிசு, அட அது கூட வேணாங்க. ஒரு டாப் நடிகரின் அக்கா மகளின் சித்தி மகன் ஒரு படத்தில் நடித்தால் படம் எப்படி இருக்கும்? நாயகன் அந்த நடிகரிடம் ஆசி வாங்குவது போல ஒரு சீன். மாஸ் ஓபனிங் சாங், ரெண்டு குத்துப்பாட்டு, பஞ்ச் டயலாக், அதிரடி சண்டை, ஜோடியாக அப்போதைய மார்க்கெட் நிலவரத்தில் டாப் நடிகை. விஜய் டிவிக்கு விளம்பர உரிமை, படம் ரிலீசாவதற்கு முன்னாலிருந்து டைரக்டர் நாயகன் நாயகி சகிதம் பேட்டி என அதகளப்படும். மலையாளத்தில் கடந்த இரண்டு தலைமுறை மக்களை தன்வசப்படுத்திய ஒரு சூப்பர் ஸ்டாரின் மகன் நடித்து மேலே சொன்ன இத்யாதிகள் ஏதுமின்றி ஹிட் அடித்திருக்கும் படம் செகன்ட்-ஷோ.


இப்படம் வருடத்தின் ப்ளாக் பஸ்டர்களில் ஒன்று. மம்முட்டியின் மகன் தல்குர் சல்மான் லாலுவாக இதில் அறிமுகமாகி இருக்கிறார். லாலேட்டனுடனான மம்மூக்காவின் நட்பு இதில் தெரிகிறது. வழக்கம் போல கத்தி எடுத்தவன் கத்தியால் சாவான், வாரிசு பழிவாங்குவான், கூண்டோடு ஒரு கும்பலை அழிக்கும் கதை தான். ஜெயிலிலிருந்து ரிலீசாகி மழைக்கு ஒதுங்கி நிழற்குடையில் அருகிலிருக்கும் ஒருவனிடம் லாலு தன் கதையைச் சொல்வதாய் படம் ஆரம்பிக்கிறது.


தன் தாய் மற்றும் தோழன் குருடி உடன் வசிக்கும் லாலு, படிக்க முடியாமல், ஈவினிங் காலேஜ் போவதாகப் பொய் சொல்லி மணல் திருட்டுக் கும்பலில் டிரைவராகிறான். நண்பன் நெல்சனுக்கு ஏற்பட்ட பிரச்சினையில், அவனை அடித்தவர்களைத் தட்டிக்கேட்க செல்ல அந்த சமயத்தில் போலீஸ் மணல் திருட்டு வாகனத்தை பறிமுதல் செய்கிறது. வேலையற்றுப் போகிறான். அதன் பிறகு, சாவேர் வாவச்சனிடம் போய்ச் சேருகிறான். ட்யூ கட்டாமல் வாகனங்கள் ஒட்டித் திரிபவர்களின் வாகனங்களை அவர்களுக்குக் தெரியாமலேயே எடுத்துக் கொண்டு வந்து கொடுக்கும் வேலை. தன் சகோதரனைக் கொன்றவனை கொல்லப் போகும் வாவச்சன் ஆள் மாற்றி இன்னொரு தாதாவான விஷ்ணு புத்தனின் அடியாளைக் கொல்கிறார். இதற்குப் பதிலாக வாவச்சனே கொல்லப் படுகிறார்.


இதற்குப் பழி வாங்கப் போகும்போது விஷ்ணுபுத்தனே தன்னிடம் வேலை செய்யப் பணிக்கிறான் லாலுவை. அடுத்த லெவல் கஞ்சா கடத்தல். ஒரு போலிஸ் அதிகாரி உதவியுடனும் கடத்துகிறார்கள். இடையில் நடக்கும் சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியாக லாலு விஷ்ணுபுத்தனைக் கொல்கிறான். இறுதியில் லாலு டான் ஆகிறான். அதற்குப் பிறகான ட்விஸ்ட்டை படத்தில் காண்க.


இந்தப் படத்தின் முக்கிய அம்சமே, எந்த வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் வந்து ப்ளாக் பஸ்டர் ஆகியிருப்பது தான். படத்தின் மிகப்பெரிய ப்ளஸ் தல்குர் சல்மானின் ஸ்க்ரீன் பிரசன்ஸ். ஹீரோயிசம், பஞ்ச் டயலாக் என எதுவுமில்லாமல் அமைதியாக அறிமுகமாகி பின்னர் பழி வாங்கும் படலம் தொடங்கி பின்னி பெடல் எடுக்கிறார். லோ-பட்ஜெட் டானாக சரியாக பொருந்தி இருக்கிறார். இந்தப் படம் இவருக்கு சரியானதொரு அறிமுகமாகி இருக்கிறது. இந்தப் படத்தை பார்த்ததும் என் நினைவுக்கு வந்தது அதர்வாதான். முப்பொழுதும் உன் கற்பனைகள் படத்தில் நன்றாக நடித்திருப்பார். படம் பிடிக்காதவர்களுக்கு கூட அதர்வாவை பிடித்திருக்கும். அதே போல்தான் இவரும்.


நாயகியாக கவுதமி நாயர், லாலுவிற்கு முறைப்பெண்ணாக வருகிறார். “ரவுடியை காதலிப்பதெல்லாம் தமிழ் சினிமாவில் தான் நடக்கும்” என வசனம் பேசுகிறார். இறுதியில் காதலைப் புரிந்து கொண்டு உடனிருந்தால் மட்டும் போதுமென மன்றாடுகிறார். இவரிடம் இருக்கும் பிளஸ், கண்கள். பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம்.


மேலும் இப்படத்தில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது நெல்சன் மண்டேலா அலியாஸ் குருடி. பண்ணும் சேஷ்டைகளும், நடிப்பும் மென்னகையை வர வைக்கிறது. கடைசியில் அநியாயமாக கொல்லப்பட்டு ஆறுதல்களையும் அள்ளுகிறார். ரோஹினி, இன்னபிற நட்சத்திரங்களும் ஓகே. படத்தை பார்த்ததும் தோன்றிய ஒரு விஷயம், ஏன் சார்! டான்’னா கோட்டு சூட்டு தான் போடணுமா? லுங்கி, பேன்ட் இதல்லாம் ஆகாதா. பில்லா பார்த்து ரொம்ப கெட்டு போயிருக்கிறார்கள் இயக்குனர்கள்.


எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல், ஒருமுறை பார்க்கலாம் எனும் வகையறாப் படம். அதுவும் மலையாள சினிமாவின் அடுத்த தலைமுறையை ஆளப்போகும் தல்குர் சல்மானின் அறிமுகத்துக்காகவே ஒருமுறை நிச்சயம் காணலாம்.

டாப் 10 மலையாள படங்கள் 2012 - No. 10 - கிராண்ட் மாஸ்டர்



‘சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும்’ வகையறாப் படங்கள் ஏறக்குறைய நின்றே போய் விட்டன தமிழில். இப்போதெல்லாம் தமிழ் சினிமா எங்கிருந்தோ வெளிநாட்டில் இருந்து வந்து விஷக் கிருமி பரப்பும் டாங்-லீ’ஐயும், நடுக்காட்டிற்குள் தனியாளாக உக்கார்ந்து பாம் வைக்கும் தீவிரவாதியையும் கண்டு பிடித்து அழிக்கும் புரூஸ்-லீ, ஜெட்லீ, குங்ஃபூ படங்களுக்கு முன்னேறி விட்டது. தமிழில் மிகவும் நேர்மையான போலீஸ் அதிகாரிகளான வால்டர் வெற்றிவேல், துரைச்சாமி ஐ.பி.எஸ் போன்றோருக்கு விஆர்எஸ் வந்து விட்டதாலும், நாட்டைக் காக்கும் பொறுப்பு தற்போது எஞ்சி இருக்கும் அதிகாரிகளான சுரேஷ் கோபி, மம்மூட்டி, மோகன்லால் வசமுள்ளது. அந்த வகையில் லாலேட்டனுக்காக ஒருமுறை பார்க்கலாம் வகையறாப் படமிது.



சந்திரசேகர், விவாகரத்தாகி நிம்மதியான வாழ்வை வாழ நினைக்கும் ஒரு போலீஸ் அதிகாரி. கொச்சி மாநகரில் குற்றங்கள் தடுப்பு சிறப்பு பிரிவின் தலைமைப் பொறுப்பாளர். விவாகரத்திற்கு பின் அமைதியாகவும் வாழ விரும்புவதால் ரிஸ்க் எடுக்காமல் தன் பணியை செய்து வருகிறார். அந்த சமயத்தில் கொச்சியில் மூன்று பெண்கள் கடத்தப் படுகிறார்கள். தனியாளாகச் சென்று மூவரையும் மீட்டு, கடத்தியவனைப் பிடிக்கிறார். ஆக, படம் தொடங்கி பத்து நிமிடத்தில் அமைதி விரும்பி மோகன்லால் மீண்டும் ஃபார்முக்கு திரும்புகிறார். அந்த சமயத்தில் அவருக்கு ஒரு கடிதம் வருகிறது.

அந்தக் கடிதத்தில் ஒரு சவால். அதை எழுதியவன் இன்ன தேதியில் இன்ன இடத்தில் ஒரு சம்பவம் நிகழப்போவதாகவும், முடிந்தால் அதை தடுக்கவும் என்றும் சவால் விடுகிறான். இதே போல மூன்று சம்பவங்கள், மூன்று கொலைகள். அந்தக் கொலைகளுக்கு இடையேயான சம்மந்தத்தை (சம்மந்தம், ஃபாலோ மீ. சார் எங்கயோ போயிட்டீங்க சார் ~ அந்த சம்மந்தம் அல்ல) கண்டு பிடித்து நான்காவதாய் நிகழும் சம்பவத்தை எப்படித் தடுக்கிறார் என்பதே கதை.



இந்த சம்பவங்களில் குறிப்பாக சந்திரசேகரை எதற்கு இழுக்கிறான், அவருக்கும் இந்தக் கொலைகளுக்கு உள்ள சம்மந்தம் என்ன? அதை எப்படி முறியடிக்கிறார் என்பதையெல்லாம் ஒரு செஸ் விளையாட்டு வீரன் அடுத்த 64 காய் நகர்த்தல்களையும் எப்படி ஊகித்து செயல்படுகிறானோ அது போல வழக்கில் அத்துணை சாத்தியங்களையும் கவனித்து விளையாடுகிறார். ஒரே ஒரு தவறான நகர்த்தல் கூட ஆட்டத்தை முடித்து விடும் என்பதைப் போல எதிராளி விட்டு வைக்கும் சில தடயங்களினால் ஆட்டத்தை முடிக்கிறார் மோகன்லால்.

நரேன், சமகால மலையாளப் படங்களில் நல்ல துணை நட்சத்திரமாகவும் மின்னுகிறார். மோகன்லாலுக்கு துணை நிற்கும் போலீஸ் அதிகாரியாக வருகிறார். பிரியாமணி, மோகன்லாலுக்கு மனைவியாகவும் வக்கீலாகவும் வருகிறார். ஒரு வழக்கில் போலீஸ்காரரின் மனைவியாக அல்லாமல், ஒரு வக்கீலாக தன் கட்சிக்கு ஆதரவாக இருக்கிறார். தொழில் தர்மப்படி, அதர்மத்தை ஆதரிக்கிறார். சமீப காலமாக அமைதியான தோற்றத்தில் அடிக்கடி அனூப் மேனனை காண முடிகிறது. இதிலும் மன நல மருத்துவராகவும், பிரியாமணிக்கு தோழராகவும் வந்திருக்கிறார். பாத்திமா பாபு, ரோமா என அனைவரும் கதையில் வந்து போகிறார்கள்.

டாவின்சி-கோட் படத்திலிருந்து ஒரு கதாபாத்திரத்தைச் சுட்டு பாபுஆண்டனிக்கு கொடுத்திருக்கிறார்கள். பாதிரியார் சொல்லும் வேலைகளை செய்துவிட்டு தான் தவறு செய்ததாய் உணரும் ஒரு பாத்திரம். இருந்தாலும் வில்லனாக சித்தரிக்கப் பட்ட இந்தக் கதாபாத்திரத்தினூடே தான் கதை பயணிக்கிறது.

க்ளைமாக்ஸ், வழக்கம் போல வில்லனைக் கொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக வடிவமைக்கப் பட்டுள்ளதுதான். என்னதான் ஒரு த்ரில்லர் படமென்றாலும் படம் மெதுவாகவே பயணிக்கிறது. லாலை அமைதி விரும்பியாக சித்தரித்தது கூட ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். இசை, பாடல்கள், பின்னணி இசை போன்றவற்றையெல்லாம் பற்றிப் பேச ஒன்றுமில்லை.

செஸ் விளையாட்டில் ராணி ராஜாவைக் காக்கும், இதில் வைஸ்-வெர்சா. முன்பே சொன்னதுபோல, லாலேட்டனுக்காக ஒருமுறை பார்க்கலாம். 

தீபா வெங்கட்டும், தேவிப்பிரியாவும் பின்னே நம்முட ஐகிருஷ்ஷும்



இப்பதிவை ITSDB (Indian TV Seial Data Base) ஆக விளங்கும், அன்புள்ள அண்ணன் கேடிவி புகழ் ஐக்ரிஷ்(@ikrishS) க்கு டெடிகேட் செய்கிறேன்.

அதாகப்பட்டது, ஆரம்பகால தொண்ணூறுகளில் பெரிய கம்பிய வீட்டு மேல நட்டு வெச்சு கொஞ்சம் லெப்ட், கொஞ்சம் ரைட்டு சொல்லி கரகர பிக்சர்ல கொரகொர சத்தத்துல தூர்தர்ஷன் பாக்க ஆரம்பிச்சப்ப ஆரம்பிச்சுதுயா நம்மாளுக்க டிவிமோகம். கலர் டிவியும் வந்துட்டுது அதுக்குள்ளார. கேக்கவா வேணும். கிரிக்கெட் பாத்து தேசப்பற்று வளத்தாய்ங்க. வீட்டுல இருக்குறவங்களுக்கு சாப்புடுறது, தூங்குறது, புரணி பேசுறதுன்னு ஒரே மாதிரியா செஞ்சுகிட்டு இருந்த பொம்பளைங்களுக்கு ரொம்ப சந்தோசமா போயிட்டுது நாடகமெல்லாம் போட ஆரம்பிச்ச பொறவு. காசு சேத்தி வாரத்துக்கொண்ணும் மாசத்துக் கொண்ணுமா சினிமா பாத்து ஜொள்ளு வடிச்ச பசங்களுக்கு வெள்ளிக்கிழமையாப் பாத்து போட்டாங்கயா “ஒளியும் ஒலியும்”. குருவி அடிக்கிறேன், ஓடக்கா புடிக்கிறேன்னு வெய்யில்ல புழுதில சுத்தித் திரிஞ்ச வாண்டுக எல்லாம் சக்திமான் கிட்ட சரண்டர் ஆகிட்டாய்ங்க. அப்புறம் சன் டிவி வந்துச்சு. அவ்ளோதான். தமிழ்நாடு பத்தே வருசத்துல தனியா வல்லரசு ஆயிடுச்சுன்னா பாத்துக்கங்களேன்.


சன்டிவி வந்ததும் நாடகம் போட ஆரம்பிச்சாங்க. ஒரே கதை, ஒரு ஆறேழு வருசத்துக்கு ஓடும். நம்ம மக்கள் அவங்க வாழ்க்கையையும் சேர்த்து வாழ ஆரம்பிச்சாங்க. “பாரு.. அந்த XYZ நாடகத்துல வர்றவ எப்படி மாமியார பாத்துக்குறா. எனக்கும் வந்து வாய்ச்சிருக்குதே” ன்னு மருமகள்களைத் சாடை பேச ஆரம்பிச்சாங்க. மருமகள்களோ சீரியல் பாத்து “காயத்ரி கட்டியிருக்ற பச்ச சேலை அட்டகாசமா இருக்குது. எப்புடியாவது தீவாளிக்கு வாங்கிப்புடனும்” னு ஆசைப்பட்டது மட்டுமில்லாம, “அந்த நாடகத்துல அவுங்க தனிக்குடித்தனம் போயி ஜாலியா இருக்காங்க, நாமளும் போயிடலாம்” ன்னு தொல்ல குடுக்க ஆரம்பிச்சாய்ங்க புருஷம்மார்களுக்கு. ஆஞ்சு ஓஞ்சு போயி வர்ற ஆம்பிளைங்களுக்கு வெறுப்புத் தட்டுமா இல்லையா வாழ்க்கை மேல. சித்தே மைன்ட்ட மாத்தலாம்னு டிவி போட்டதுல. டிவில வகவகையா, ரகரகமா பொண்ணுங்களக்காட்ட (அட.. சீரியல்ல வர்ற ஹீரோயின்ஸ்ப்பா. அப்பவல்லாம் எப் டிவி பேமசாகல) “நீ பாட்டுக்கு கத்திகிட்டு இரு, ஆரு கேக்க போறா” ன்னு ரசிக்க ஆரம்பிச்சாங்க நம்ப நாயகிகளை.


தமிழ்சினிமா மாதிரி இல்லையா தமிழ் சீரியல் உலகம். தமிழ் சினிமா ஹீரோயின்களுக்கு மேக்சிமம் ரெண்டு மூணு வருஷம் தான் மார்க்கெட்டு. சீரியல்ல நடிக்கிறவுங்க அப்படி இல்ல. இவுங்கல்லாம் பாலிவுட் ஸ்டார் மாதிரி. எப்புடின்னா ராணி முகர்ஜி, பிரீத்தி ஜிந்தா, கஜோல் ல்லாம் இப்ப நடிச்சாலும் படம் ஹிட்டாகுதுல்ல, அந்த மாரிதான். இனி நம்ப சீரியல் சூப்பர் ஸ்டாரினிகளைப் பத்தி பாப்போம்..


என்னதான் சினிமா நடிகைகள் மார்க்கெட் போனபிறகு சீரியலில் வந்து போனாலும், சீரியல்ல மட்டுமே நடிக்கிற ஹீரோயின்களுக்கு எப்பவுமே மவுசுதான். இப்படியாக மக்கள் மனதில் முதலில் குடியேறியவர் காயத்ரி. தூர்தர்சனில் “ஓம் நமசிவாய” வில் பார்வதியாக வந்து பிறகு குடும்பம் காயத்ரியாகி மெட்டிஒலி சரோவாக மிகவும் ரசிக்கப் பட்டவர். அதற்குப் பிறகு மங்கை ஜீவா. சீரியலில் தொடங்கி பின்னர் சினிமாவில்(?) கொடிகட்டிப் பறந்தவர்.


சீரியல் உலகில் மிகப்பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய சீரியலென்றால் அது சித்தி தான். ராதிகா நடித்து ஒளிபரப்பான இந்த சீரியல் தான் 7.30 & 9 மணி ஸ்லாட்டுகளின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்திய சீரியல். வீட்டுப் பெண்கள் சமையல், வீட்டு வேலையெல்லாம் முடித்து ஆசுவாசமாக்கிக் கொள்ள பார்க்கும் சீரியலாகிப் போனது சித்தி 7.30 மணிக்கு. காலப் போக்கில் வேலைக்குச் செல்லும் ஆண்களும் வந்து பார்க்கும்படி 9 மணி ஸ்லாட்டுக்கு மாற்றப்பட்டது. சன்டிவி சீரியல்களின் இந்த சக்சஸ் ஃபார்முலா இன்று வரை தொடர்கிறது. சித்தியாக நடித்தவர் ராதிகாதான் என்றாலும் அனைவராலும் வெகுவாக ரசிக்கப் பட்டவர் பிரபாவதியாக வந்த யுவராணி. அதுவரை அவ்வளவு அழகான வில்லியை யாரும் பார்த்திருக்கவில்லை.


சித்தி 9 மணிக்குப் போனதும் 7.30 ஸ்லாட்டை எடுத்துக் கொண்டது அலைகள். இதில் வில்லியாகத் தொடங்கி இன்று அத்திப்பூக்கள் வரை சிறந்த கவர்ச்சி வில்லியாக இருப்பவர் அலைகள் ராணி. அலைகள், மயிலாப்பூர் சபாவில் தனியார் சேனல் சேனல்களுக்கான சிறந்த சீரியல் விருதைப் பெற்றது. மதியநேரத்து சீரியல்களும் அப்போது ஆரம்பித்திருந்தன. இன்றுவரையிலும் சிறந்த மதியநேரத்து சீரியல் என்றால் அது ஆடுகிறான் கண்ணன் தான். இதில் வந்த Title Song இன்றுவரை கேட்கப் படும் ஒரு சிறந்த பாடலாகும். இதில் வந்த நாயகி காயத்ரி பிரியாவும் வெகுவாக ரசிக்கப் பட்டார்.

புடவை உடுத்தி குடும்பப் பாங்காக வந்த நாயகிகளுக்கு மத்தியில் மாடர்னாக வந்து ரசிக்க வைத்தவர் அண்ணி மாளவிகா, சிதம்பர ரகசியம் சீரியலில். ஒரு ஆராய்ச்சியாளராக, மாடர்னாக நடித்திருப்பார். ஒரு காலத்தில் ராஜ் டிவியில் பேமசாகி ஓடிய கங்கா யமுனா சரஸ்வதி பாதியில் நிறுத்தப்பட கங்கா யமுனா சரஸ்வதி சங்கமம் எனும் சீரியல் பல ப்ளாஷ்’பேக்கு’களைக் கொண்டு ஓட்டப்பட்டது. சங்கமமும் தோல்விதான் என்றாலும், நர்மதா கதாபாத்திரத்தில் வந்த சுஜிதா ரசிக்க வைத்திருப்பார். இதற்கெல்லாம் பிறகு சூப்பர் ஹிட் அடித்த சீரியல் மெட்டிஒலி. முன்பே சொன்னதுபோல சரோ காயத்ரியிலிருந்து லீலா கதாபாத்திரத்தில் வந்த வனஜாவும், உமாவும் (விஜி கதாபாத்திரம்) வெகுவாக ரசிகர்களைக் கவர்ந்தனர். நிஜத்திலும் இவர்கள் இருவரும் சகோதரிகளே.



இதற்குப் பிறகு கோலங்கள். தேவயானியின் என்ட்ரி. தேவயானியே கூட இருந்தாலும், தனக்கென ஒரு ரசிகர் பட்டாளத்தை உருவாக்கி இன்றுவரை நெஞ்சில் நீங்கா இடம் பிடித்திருப்பவர் தீபா வெங்கட். தேவயானியின் தோழி உஷா கதாபாத்திரமாக வந்திருப்பார். ஹோம்லியான லுக், கோவப்பட்டால் கூட அழகாக இருப்பது, கவர்ச்சியை கையிலேடுக்காதது, திருச்செல்வத்துடனான நட்பு என தீபா வெங்கட் எடுத்த எல்லா ஆயுதமுமே ஹிட். சினிமா என்றெல்லாம் முன்னேறிப் போனாலும், சீரியல் சூப்பர் சூப்பர்ஸ்டாரினி முதலாமவர் தீபா வெங்கட் தான்.


அதிகம்பேர் பார்க்கும் இரவு நேர சீரியல்களில் அதிகம் நடிக்காமல், மதிய சீரியல்களில் மட்டுமே நடித்து தனக்கென ரசிகர்கள் ராஜ்ஜியத்தை நிறுவியவர் தேவிப்பிரியா. கண்கள் தான் இவருக்கு பெரும் பாசிட்டிவ். எந்தக் கதாபாத்திரத்தையும் உணர்ந்து நடிப்பது, டையலாக் டெலிவர் போன்றவை ரசிகர்களைக் கட்டிப் போட்டன. இன்றளவிலும் இவர் ஒரு சின்னத்திரை பானுப்பிரியாவாகக் கொண்டாடப் படுகிறார். இவர் இரண்டாவது சூப்பர்ஸ்டாரினி.



இவர்களையெல்லாம் போன தலைமுறையாக்கிப் பார்த்தால், இத்தலைமுறையில் அடுத்த சூப்பர்ஸ்டாரினி இடத்திற்கு முன் நிற்பவர் நீலிமா ராணி. சினிமா, சீரியல் என தனக்கான ரசிகர்கள் பட்டாளத்தையே கொண்டிருக்கும் மாடர்ன் மங்காத்தா.


சீரியல் நாயகிகளை பொதுவாக மூன்று Category களாக பிரிக்கலாம். சீரியல்கள் துவங்கிய காலத்தில், சினிமாவில் புகழ் பெற சீரியல்களில் நடித்தவர்களும் உள்ளனர். உதாரணமாக மீனா மனோரமாவுடன் நடித்த அன்புள்ள அம்மா சீரியலும், பானுப்ரியா நடித்த சக்தி, வாழ்க்கை, பொறந்த வீடா புகுந்த வீடா போன்ற சீரியல்களைச் சொல்லலாம். சினிமாவில் இவர்கள் ஏற்கனவே பிரபலங்கள்தான் என்றாலும் இந்த சீரியல்களே இவர்களின் கடைசி ரசிகர்கள் வரை இவர்களை எடுத்துச் சென்றது எனக்கூறலாம். இவர்கள் முதலாவது Category.

சினிமாவில் ஆண்டு அனுபவித்து அல்லது மார்க்கெட் இழந்து வருபவர்களின் இரண்டாம் இன்னிங்க்ஸ் இங்கேதான். உதாரணமாக நடிகர் ஸ்ரீமன் நடித்த கோகுலம் சீரியலில் ஸ்ரீவித்யா நடித்திருப்பார். இவரைத் தொடர்ந்து ராதிகா (சித்தி யில் துவங்கி செல்லமே வரை), சுவலட்சுமி(சூலம்) ஸ்ரீபிரியா- நிரோஷா (சின்ன பாப்பா பெரிய பாப்பா), தேவயானி (கோலங்கள்),  அபிதா (திருமதி.செல்வம்), ரம்யா கிருஷ்ணன்(தங்கவேட்டை, தங்கம்) இன்னும் பலரைச் சொல்லலாம். இவர்கள் இரண்டாம் Category.

சீரியலில் துவங்கி மக்களிடையே நல்ல பெயர் பெற்று பின்னர் சினிமாவில் குணச்சித்திர, காமெடி வேடங்களில் கலக்குபவர்களும் உண்டு. உதாரணமாக ரேணுகா(அயன்), தீபா வெங்கட் (தில், கண்டேன் காதலை), தேவதர்ஷினி (காஞ்சனா) இன்னும் பலரைக் கூறலாம். இவர்கள் மூன்றாம் Category.

இவர்களைத் தவிர மௌனிகா, சிங்கப்பூர் மஞ்சரி என அந்த சமயங்களில் ரசிகர்களைக் கொண்டு காணாமல் போனவர்களும் ஏராளம்.


முகமூடி



நேற்றிலிருந்து எங்கு திரும்பினாலும் முகமூடி – சோடாமூடி என கிழி கிழி என கிழிக்கிறார்கள். தமிழ்நாட்டுல சூப்பர்மேன் படத்துலயும், சூப்பர்ஸ்டார் படத்துலயும் கதையோ லாஜிக்கோ எதிர்பார்க்கக் கூடாது. அப்படி எதிர்பார்த்து படத்துக்குப் போனது யார் குற்றம்? எல்லாத் தடவையும் உலகப் படங்களை மெருகேற்றி தமிழில் திரையாக்கும் மிஷ்கின், இம்முறை ஒரு பழைய தமிழ் படத்தையே அவர் பாணியில் மெருகேற்றி அதில் பல ஆங்கிலப் படங்களை கலந்து கட்டி, அந்தப் பட டைரக்டர்கள் இப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, அடச்சே, இதை இப்படி எடுத்திருக்கலாமோ என சொல்லுமளவு ஒரு படத்தை எடுத்திருக்கிறார்.


ரஜினியும், ஜெய்சங்கரும் நடித்த “பாயும் புலி” படத்தை யாரும் மறந்திருக்க மாட்டீர்கள். இரண்டு பேரும் சண்டை பயின்று மாஸ்டர் ஆகி வெளியே செல்வார்கள், ஜெய்ஷங்கர் கெட்டவனாகி விடுவார். ரஜினி நல்லவனாகி அவரை கொல்லுவார். இதே கதைதான் முகமூடியிலும். ஆனால் ஜெய்ஷங்கரை பழி வாங்க முடியாமல் ரஜினி தனக்குத் தெரிந்த குங்புவை(குஷ்பு அல்ல) ஜீவாவுக்கு சொல்லிக் கொடுக்கிறார். ஜீவா வில்லனை கொல்லுகிறார்.


கண்ணதாசன் காரைக்குடி டைப் சாங், ஸ்ட்ரீட் லைட் சீன், நரேன், நண்பர்களாக வரும் நடிகர்கள் என மிசுகின்தனம் இதுலயும் இருக்கு. குங்பு கத்துகிட்டு ஊர்ல சும்ம்மா சுத்திகிட்டு இருக்கும் ஜீவாவை மூஞ்சியில் சென்ட் அடித்து போலீசில் மாட்டி விடுகிறார் ஹீரோயின். மறுபடி ஒரு முறை சண்டை போடும்போது ஸ்லோமோஷனில் (டோன்ட் மிஸ் இட்) ஓடி வந்து அடிக்கிறார். பின் சீட்டிலிருந்து வந்த கமென்ட் “மச்சி, இவ கண்டி இவ்ளோ திமிரா இருந்தா புடிச்சு மேட்டர் முடிச்சிருக்க மாட்டாங்க?”. அப்புறம் தன் பேட்பாய் இமேஜை மாற்ற முகமூடி ஆகி கதை எங்கெங்கோ போய் சூப்பர் ஹீரோ ஆகிறார் ஜீவா.


நாசர் போலீஸ் கமிஷனராக வருகிறார். கொள்ளையடிப்பவர்கள் பணத்தை கொள்ளை அடிப்பதில்லை, சீரியல் நம்பர் வெச்சு கண்டு பிடிச்சிடுவாங்க எனும் டெக்னிக்கை சொல்லும்போது தியேட்டரில் அப்ளாஸ்(??). இவ்வாண்டில் நான்-ஈ சுதீப்பிற்குப் பிறகு நரேன் சிறந்த வில்லனாக இதில் கலக்கியிருக்கிறார். ஆனாலும் ஜோக்கரை இமிடேட் செய்ததெல்லாம் ஓவருங்கோ! க்ளைமாக்ஸ் – பழைய கராத்தே கிட்’ல சுட்டிருக்காங்க.

என்னமோ தமிழ்ல உலகப் படம் மட்டும்தான் வர்ற மாதிரியும், அதுல மிசுகின் கொஞ்சம் சொதப்பிட்ட மாதிரியும் என்னா திட்டு திட்ராய்ங்க. இரும்புக்கை மாயாவி, ரிவால்வர் ரீட்டா... காமிக்ஸ் எல்லாம் படிக்கும்போது ஏத்துக்க முடியுதில்ல அப்புறம் ஏன் முகமூடிய ஏத்துக்க முடியலைன்னு கேக்குறேன். அநியாயத்த தட்டிக்கேட்க, மக்களைப் பாதுகாக்க எவனாவது வரமாட்டானா என காத்திருக்க வேண்டியது அப்படி குங்பு தெரிந்த வேலாயுதமாய் ஒருத்தன் வந்தால் கிண்டலடிக்க வேண்டியது. நியாயமான்னு கேக்குறேன். முகமூடி சோடாமூடின்னு பேட்டி குடுத்துட்டு தானே அவரு படமே எடுத்தாரு. அவரு நேர்மைய பாராட்ட வேண்டாமான்னு கேக்குறேன். ஆமாப்பா, பெட்ரமாக்ஸ் லைட்டே தான் வேணும்னு சொல்றவுங்க பேட்மேன், ஸ்பைடர்மேன், சூப்பர்மேன், வேலாயுதம்னு பாத்துக்கங்க. தீப்பந்தம் போதும்னு சொல்றவங்க மட்டும் முகமூடி பாருங்க.


மிஷ்கின் நாட் அட் ஹிஸ் பெஸ்ட் தான். ஆனாலும், புத்திசாலி, அறிவுஜீவி, இன்டலெக்சுவல் எனும் நம் (இணைய) முகமூடியை கழட்டி வைத்து விட்டு பார்த்தால் முகமூடி அங்கிளை நமக்கும் பிடிக்கும்.



சமகாலத் தேடலில் எதிர்காலம்

கோமாவில் இருந்து எழுந்து வந்தது போலிருக்கிறது, நீண்ட இடைவெளிக்குப் பிறகு மீண்டும் அதே எழுத்தைக் கொணர்வதென்பது மிகக் கடினமென்று என் குருவின் குரு தளத்தில் படித்து மனதிலேற்றிய வாசகம். வாசித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறேன், ஆனாலும் எழுத முடிவதில்லை. அறையில் இணையமில்லாதது மனைவியை அம்மா வீட்டிற்கனுப்பிய கணவனாய் என்னை உருக்குகிறது. அவ்வளவு மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறாய் பிறகென்னடா குறை என்றெல்லாம் கேட்கக் கூடாது. வேண்டுமென்றால் மனைவியை காதலியென்று மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். நிஜ வாழ்வில் சாத்தியமில்லைதான். என் வாக்கியத்தில் அது சாத்தியமே. இப்போதாவது என் வேதனையைப் புரிந்து கொண்டிருப்பீர்கள் என நினைக்கிறேன். நன்றி.


என்ன சொல்ல வருகிறாய் என்று முதல் பத்தியிலேயே சொல்லிவிடாதே, உன் எழுத்து வாசகனை இழுத்துச் செல்ல வேண்டும். சொல்ல வந்த கருத்து கடைசி வரியாக இருப்பினும் அது பரவாயில்லை. இது பலர் எனக்கு சொன்ன பின்னூட்டம். உடனே கடைசி வரிக்குப் போக நினைப்பவர்கள் நிற்க, இது இப்படியேதான் இங்கேதான் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. உறக்கம் கலைந்தும் இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு வம்படியாக கனவுகளை மனதில் திணித்துக் கொண்டிருந்த தினசரிகளில் அதுவும் ஓர் நாள். சிணுங்கிய செல்பேசியை அணைத்து எதேச்சையாக ட்விட்டரைத் தொட்டதில் செய்ததில் வந்தது வினை. ட்விட்டர், வீணாகும் நேரத்தை உபயோகமாக்கிக் கொள்ள வந்தவர்களின் உபயோகமான நேரத்தை வீணாக்கும் ஒரு கண்டுபிடிப்பு, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்றும் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். அக்கணத்தில் தோன்றியதென்னவோ, இனியொரு விதி செய்வோம் என்று முழங்கிக் கொண்டே நிச்சயதார்த்தம் முடிந்தவர்களை திருமணம் முடியும் வரை நாடுகடத்த வேண்டுமென்று புது சட்டம் போட வேண்டுமென்று தோன்றியது.


தொடர்ச்சியாக எழுதத் தோன்றுகையில், அய்யய்யோ பத்தி வளர்கிறதே, வாசகன் ஸ்கிப் செய்து விடுவானோ? என்றெல்லாம் யோசித்து என்டர் தட்ட வேண்டியிருக்கிறது. அடுத்த பத்தியிலும் பழையதையே தொடர்ந்தால் மொத்தமாக ஸ்கிப் செய்துவிட்டோடும் அபாயமும் இருப்பதால் அரைகுறையாய் முடித்த கதைக்கு அஞ்சலி செலுத்தி அடுத்ததிற்கு தாவ வேண்டியுள்ளது. பார்த்தீரா வாசகரே, எழுதுபவனுக்கு எத்தனை இன்னல்களென்று. புரிந்து கொள்ளுங்கள் எல்லாம் அரை ஜான், இல்லையில்லை. மன்னிக்க, எவ்வளவு யோசித்தாலும் இதயத்தையும் மூளையையும் அளக்க தெரியவில்லை. அய்யகோ, என்ன இது கை கால்கள் உதறல் எடுக்கின்றனவே, என்னவாயிற்று, எனக்கும் பேயோன் பிடித்து விட்டதோ?


வேண்டாம், தீவிர இலக்கியம் பெருமாபத்து என்று மனதிற்குள் பொறி விழ, வெகுஜன இலக்கியத்துக்கு போகலாமென்று ஒரு பத்திரிகையை எடுத்தேன். ஒரு காதல் கதையை கட்டுரையாய் சிறப்பாக வடிவமைத்திருந்தனர். அந்த பத்திரிகைதான் எனக்கு இலக்கிய வாசிப்பை அறிமுகப்படுத்தியது நான் மூன்றாம் வகுப்பிலிருந்தபோது. இப்போதும் அச்சேவை தொடர்கிறது. அந்த பத்திரிகையின் பெயர் தினத்தந்தி. எழுதுபவன் எப்போதும் நேர்மையுடன் இருக்க வேண்டுமென்று நண்பர் ஜில் ஆன்லைன் ட்விட்டியிருந்தார். திடீரென அந்த சொற்கள் எனக்கும் கணினித் திரைக்கும் இடையே வந்து பல்லிளித்துப் போகின்றன. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆளானதால், சுய பச்சாதாபம் மேலோங்கச் சொல்கிறேன். என்னையும் கதையெழுத வைத்த பத்திரிக்கை தினமலர். ஒரு செயலைக் கதையாகத் திரிப்பது எப்படி என்று கற்றுக் கொண்டது அதிலிருந்துதான்.


என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்று சொல்லாமலேயே முன்னூறு வார்த்தைகளைக் கடந்தது என்னளவில் வெற்றிதான். இந்தக் கொண்டாட்டாத்திற்கு நடுவே தவறி விழுந்த நடுப்பக்கத்தில் நான் கண்டதோர் கல்யாணமாலை விளம்பரம். அந்தத் தாளின் ஒரு மூலையில் பதினைத்து வார்த்தைகளுக்குள் “கோவை, இன்ன இன்ன சாதி குலம், வேலைக்குப் போகும் பெண் தேவை. தொடர்பு கொள்க: 9876543210” என்று இருந்தது. இதையல்லாம் யார் கவனிக்கப் போகிறார்கள் என்று மடித்துத் தூக்கி எறிந்த போதுதான் உணர்ந்தேன். அட! நானே அதை கவனித்திருக்கிறேனே.


ட்விட்டரின் நான் கண்ட ட்வீட்டுகளும், இந்த விளம்பரமும் ஒன்று மூளையிலும் மற்றது இதயமெனப்படும் மற்றொரு மூலையிலும் நின்று மரணாவஸ்தை தந்தன. இதுவரை நான் மரணித்ததில்லை, அதன் அவஸ்தையும் எனக்குத் தெரியாது தான். இருந்தாலும் இந்த வார்த்தைக்கான காப்பிரைட்ஸ் யாரிடமும் இல்லாததால் அதை நான் உபயோகித்துக் கொள்ள வேண்டியதாயிற்று. மனதில் குடியேறி அரித்துக் கொண்டிருப்பதை வெளியேற்ற சிலர் புகைக்கிறார்கள், சிலர் குடிக்கிறார்கள். இதற்கெல்லாம் எனக்கு துணிச்சலில்லை. முடிவு செய்து விட்டேன், நான் எழுதப் போகிறேன். சினிமாத்துறையிலிருக்கும் யாராவது இதை வாசிக்க நேர்ந்தால் “புகை, மது, எழுத்து.. நாட்டுக்கும் வீட்டுக்கும் கேடு” என உங்களை நீங்களே அப்டேட் செய்து கொள்ளுங்கள்.


விதி யாரை விட்டது, நான் பிரபலமான ட்விட்டர் என்பதெல்லாம் அதற்குப் புரியவா போகிறது? எனக்கும் கல்யாண மாலை சூட ஆசை வந்து விட்டது. வாசகர்களே, உங்கள் குறுநகைக்கு நன்றி. ஒரு அருவியின் இருபக்க இயற்கைக் காட்சிகளை ரசித்து துடுப்புப் போட மறந்து இப்போது நீர்வீழ்ச்சியின் ஓரத்தில் தோணியில் இருப்பவன் நான். விழுந்தவர்கள் தாங்கிப் பிடிப்பீர்கள் என்ற நம்பிக்கையில் விழத் தயாராகிறேன். இன்றோ நாளையோ மற்றொரு நாளோ, ஏன் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் நீங்கள் இப்போதோ கூட கேட்கலாம். என்னடா உன் பிரச்சினை? இப்பொது நான் வெட்கப்படுவேன் ன்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் உங்களை ஏமாற்ற விரும்பவில்லை. என் தேவை, மாலை சூட்ட ஒரு மணமகள். பசித்துண்ண சென்றாலும், மசால் தோசை கேட்டு வாங்கித் தின்பவன் நான், இப்போது எனக்கு வாழ்க்கை கொடுக்கப் போகும் பெண்ணைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்ல விரும்புகிறேன்.


இப்போது நான் கால் பெருவிரலால் தரையை நோண்டிக் கொண்டிருப்பதாகவும், இடது கை சிறு விரலின் நகத்தை குனிந்தவாறே கடித்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் கற்பனை செய்து கொள்வீராக. இது மாற்றவியலா எண்பதாண்டு தமிழ் சினிமாவின் பொக்கிஷக் காட்சி. மாநிறம், 23 வயதில், இன்ன சாதி குலத்தில் தேவை என்று சுருங்கச் சொன்னால் இவனெல்லாம் இலக்கியவாதியா? என்று பலரும் எள்ளி நகைப்பர். இல்லாவிடினும் நகைப்பர், அது என் பிரச்சினை அல்லவே.


என் எழுத்தினால் பல சிகரங்களை, பல உயரங்களை அடைவேன் என்றாலும், எனைப்பற்றி தெரியாத, இலக்கிய அனுபவமில்லாத ஒருவருக்கு என் உயரம் 5.2”. தலைக்கனம் உடையவன் என்று பலராலும் சொல்லப் பட்டாலும் அது உடல் எடையை எள்ளளவும் கூட்டவில்லை. எனது எடை 43 கிலோ. என்னை என்னாலேயே தூக்க முடியாது என்பதால் என்னால் தூக்க முடியும் எடையுள்ள பெண்ணைத்தான் எனக்குத் தேடித் தருவீர்கள் என்று நம்புகிறேன். அடுத்ததாய், கொஞ்சம் பருப்பை ஊற வைத்து, வேக வைத்து, எண்ணையில், கடுகு, வெங்காயம், தக்காளி, பச்சை மிளகாய் போட்டு வதக்கி, பருப்பைப் போட்டு வேக வைத்து சாம்பார்பொடி போட்டு இரண்டு கொதி விட்டு இறக்கி சாம்பார் வைக்கத் தெரிந்திருக்குமளவு சமையல் தெரிந்திருந்தால் போதும். தொட்டுக்க பூந்தியோ, மிட்சரோ எதோ ஒன்று போதுமெனக்கு. சமகால இலக்கியவாதிகளில் வித்தியாசமானவன் நான்.


வரப்போகிறவள் தனக்கு வேண்டுமென்பதை அழுது சாதிக்காமல், புரட்சி செய்து போராடிப் பெறுகிறவளாக இருத்தல் நலம். இந்தப் புரட்சி எண்ணம் அவ்வப்போது வந்து சென்றால் சிறப்பு. இதை இங்கு சொல்லியாகவேண்டிய கட்டாயம் என்னவென்று நீங்கள் யோசிக்குமளவு வைக்க மாட்டேன். என் உடல்வாகு அடிதாங்காது என்பதுதான் ஒரே காரணம். மலையாளம் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்த, தமிழ் பேசவேணும் தெரிந்த மலையாளிப் பெண் வேண்டுமென்று சொன்னால் என்னை வித்தியாசமாகப் பார்க்காதீர்கள். இது சிறுவயதிலிருந்து வளர்த்த கனவு. பெண்ணிற்கு கவிதை பிடித்திருத்தல் நலம், பின்/நவீனத்துவத்தில் வாசகன் கற்பனைக்கு கொஞ்சம் இடமளிக்க வேண்டுமென்று முன் சென்றவர்கள் சொல்லிச் சென்றதால் கவிதை விரும்பும் பெண்ணைக் கேட்க விரும்பும் காரணத்தை வாசகர்களாகிய நீங்களே யோசித்துக் கொள்ளுங்கள்.


வேலைக்குச் செல்லும், செல்லாத, செல்ல விரும்பும், விரும்பாத யாராக இருப்பினும் எனது நிலைப்பாட்டில் எந்த மாற்றமும் இருக்கப் போவதில்லை. சுருங்கச் சொன்னால், என் கண்ணில் ஆனந்தக் கண்ணீர் கூட வர விடாமல் என்னைப் பூவாய்க் கண்களுக்குள் வைத்துத் தாங்கும் நல்ல பெண்ணிருப்பின் தகவல் அனுப்பவும். வருங்கால இலக்கியத்தில் உங்களது பெயரும் இடம் பிடிக்கட்டுமே.


எழுத்தாளரின் பின் குறிப்புகள்:
1. பெட்ரோமாக்ஸ் லைட்டே தான் வேணுமா? என்று பின்னூட்டம் தடை செய்யப் பட்டுள்ளது என்று சொன்னாலும், நீங்கள் இடாமல் இருக்கப் போவதில்லை.
2. பெண் தேடித்தராதவர்கள், உன் எழுத்து அடுத்த லெவலுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கின்றது என்றாவது பின்னூட்டமிட்டுச் செல்வது நலம் பயக்கும்.




கவுரவம்



கடந்த இரண்டு நாட்களாக இணையத்தில் எட்டிப் பார்க்கும் நேரமெல்லாம் கண்ணில் பட்டுக் கொண்டிருப்பது “Happy Kiss Day” தான். அதை கிண்டல் செய்தும் அதைக் கொண்டாட முடியாதபடி ஏக்கத்திலும் பல ஸ்டேட்டஸ்கள் என் நேரக்கோட்டை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தது. என் நேரக்கோடும் அதற்குத் தகுந்தாற்போல், பெரும் கிடாயை விழுங்கிய மலைப்பாம்பென மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. என் பங்குக்கும் நானும் ஒன்றிரண்டை தட்டிவிட்டு விலகிச் செல்ல எத்தனிக்கும் தருவாயில் யாரோ ஒரு புண்ணியவான் அவர் தகப்பனுக்கு வாழ்த்துக் கூறிக் கொண்டிருந்தார் “Happy Fathers Day”.

எனக்கு எல்லாமே அம்மா தான். என் போன்ற பலர்க்கும் நிலை அவ்வாறுதான் என்று அனுமானிக்கிறேன். நான் வளர்ந்த சூழல் அப்படி. சோறூட்டி, சீராட்டி, படிப்பை கவனித்து என எனக்காக தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்தவளாய், பிரிந்திருக்கும் ஓரோ கணமும் கண்களில் நீர் நிரம்பச் செய்யும் அன்பின் அட்சயம் ஏந்திய ஆதிரை அவள். என் கேள்விகளுக்கு பதில் கொடுத்து, தேடல்களுக்கு வழி கொடுத்து, நிழலாய் பின் தொடர்ந்து எந்தன் வெற்றிகளைக் கொண்டாடி, தோல்விகளில் துணை நின்று எனக்கான சகலமுமாய், ஏன் நானாகவே மாறிப் போனவளவள். இப்படியாக என்னை வடிவமைத்தவள் அந்த ஒரு வாக்கியத்தை மட்டும் காதிலோதாமல் இருந்திருக்கலாம் “குறும்பு பண்ணுன, அப்பாகிட்ட சொல்லிடுவேன். சாட்டைவார் பிஞ்சிடும்”.

இது அம்மாக்களின் சுயநலமா இல்லை குழந்தை வளர்ப்பின் உத்தியா என்றெல்லாம் சொல்லத் தெரியவில்லை, ஆனால் மகனின் வாழ்க்கையை வடிப்பவர் தாயெனினும் உளியாக்கப்படுபவர் தந்தைதான். அதனால்தான் என்னவோ, கல்லாக இருப்பவன் நெஞ்சில் வலியேற்படுத்தும் உளியென்பது உளியாகவே நிலைத்து விடுகிறது சிற்பமான பின்பும்.  முதன் முதலில் கடும் போக்குவரத்து நெரிசலின் ஊடாக சாலையை சாதாரணமாகக் கடந்தபோதுதான் விழுந்தது முதல் அடி! அப்போதெனக்கு ஐந்தாறு வயதிருக்கலாம். அதுவரை மாரில் தூக்கிக் கொஞ்சுபவராகவும் என்னவெல்லாமாகவோ இருந்தவர் அன்றிலிருந்து மாறிப்போனதாய் ஒரு தோன்றல். “அப்பா ஏன்மா முன்ன மாதிரி இல்ல?” பலமுறை ஒரே கேள்வி, ஒரே பதில்தான்  “ச்சே அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல”. நான் மட்டும் என்ன இளக்காரமா? பிறந்து விழுந்த புலிக்குட்டியும் ஒரு பூச்சி என்றால் கூட காலால் அடித்துத்தான் சாப்பிடும். அதனைப் பொறுத்தவரையில் அது வேட்டை! அன்றிலிருந்து அவரின் விறைப்பும் முறைப்பும் எனக்குள்ளும் வந்துவிட்டது. ஆனாலும் இந்த விஷயத்தில் கூட, அவர்தான் எனக்கு ரோல்மாடல்.

கொஞ்சம் வளர்ந்த பின்பு, எனக்கும் என் அப்பாவுக்கும் உரையாடல் என்பதெல்லாம் இல்லாமல் போய் விட்டது. இன்னும் சொல்லப் போனால் அவரை அப்பா என்றழைத்தே பல காலமாகி விட்டது. நான் என்ன சொல்ல நினைத்தாலும் செய்தி அம்மா வழி போகும், “அம்மா, சினிமாக்கு போலாம் ம்மா”. அங்கிருந்தும் அவ்வாறே, “நான் வெளிய போறேன் அவன கடைய பாத்துக்க சொல்லு”. இதையும் மீறி, என்ன சொன்னாலும் கேட்டாலும், “ஹ்ம்ம், சரி, பண்றேன்” அவ்வளவுதான். அவரும் அப்படித்தான் “டேய்..”. இதைத் தாண்டி எனக்கும் அவருக்குமான உரையாடல்கள் “அரைக்கிலோ பருப்பு, அரிசி ரெண்டு கிலோ, புளி நூறு....”.

“அம்மா, இந்தா புரோக்ரஸ்கார்டு. கையெழுத்து போட்டு குடு”
“டேய், மாவாட்டிகிட்டு இருக்கேன்ல அப்பாகிட்ட வாங்கிக்கோ”
“அவரா எனக்கு எல்லாம் செய்யுறார்? நீதானே? இங்க வைக்கிறேன் போட்டு குடு”
வந்த வாய்ப்புகளைக் கூட வெட்டி எறிந்து செல்லுவேன். அவரின் அதே கவுரவமோ இத்யாதியோ எதோ ஒன்று நெஞ்சுக்குள் கெக்கலிக்கும். பனியனோடு கடையில் பொட்டலம் மடித்துக் கொண்டிருப்பார், ஒரு சத்தம் வரும் “விஜீஈஈஈஈ, கணக்குப் போடணும் வா!”. அம்மா கெஞ்சலாக என்னைப் பார்ப்பாள், சரியென்று எழுத்து போய் கணக்கைப் பார்க்கும்போதே “ஏழும் எட்டும் பதினஞ்சு, ஒரு ஆறு இருபத்தொன்னு, நாலு இருபத்தஞ்சு,..........” அவரே கணக்கை முடித்து வெற்றிப் புன்னகையோடு என்னைப் பார்ப்பார். எனக்கு வெறியாகும். அட்டையை தூக்கி எரிந்துவிட்டு அம்மாவைச் சென்று கடிந்து கொள்வேன். தேர்வு முடிவுகள் வரும்போது, வகுப்பில் முதல் மாணவனாக, கணிதத்தில் 96 க்கு குறையாமல் மதிப்பெண் எடுத்து ரிப்போர்ட்டை அம்மாவிடம் கொடுக்கையில் பெருமையாகச் சொல்லுவேன் “நான் கணக்குல 96 ன்னு அங்க சொல்லு”. இப்படியாக நானறியாமலேயே நான் நானாக காரணமாயிருந்தவர் அவர்தான்.

பதின்ம வயதுகளில் வெளியூரில் கல்லூரி. பெரும் விடுதலை என்றே எண்ணினேன். போன் வாங்கிக் கொடுத்தது என்னவோ அவர்தான். இருந்தாலும் பேச்சில்லை. தினமும் அம்மாதான் அழைப்பாள். “க்கம்..க்கம்” என்று இருமிக்கொண்டே அவர் அருகில் வரும்போது மட்டும், “ஹ்ம்ம் அப்பாவாடா, நல்லா இருக்காரு டா” நான் கேட்காமலேயே பதில் வரும். ஒரு நிமிட மௌனம் “கைல காசு இருக்காடா?” நிச்சயம் அவர்தான் கேட்க சொல்லியிருப்பார். இருந்தாலும் அந்த இளமைப் பொருமலில் அதெல்லாம் தோன்றியிருக்காது. “ஹ்ம்ம் இருக்கு” அவ்வளவு தான். மாதமொருமுறை ஊருக்குப் போகயில் அம்மா இரண்டாயிரம் கொடுப்பாள், ஒரு ஐநூரை அவளிடம் கொடுத்து கொடுக்கச் சொல்லி, சொல்லிவிட்டுப் போவார் “பாத்து செலவு பண்ண சொல்லு. சம்பாதிச்சாத்தான் அதன் அருமை தெரியும்”. வேண்டுமென்றே அந்த ஐநூறைத் திருப்பிக் கொடுத்து அம்மாவிடம் சொல்லுவேன் “இதல்லாம் சொல்லலேனா எனக்கு தெரியாதா? எப்பப் பாத்தாலும். ஏதோ ஒண்ணு சொல்லிக்கிட்டு..”. கல்லூரி படிக்கையில் இரண்டாயிரத்திற்குள் என் ஒரு மாதத்தை ஓட்ட முடிந்திருந்தது. காரணம் அந்த ஒரு சொல்.

கல்லூரி முடித்து வேலைக்குப் போகும் முன் தினமும் பல ஏளனப் பேச்சுக்கள். அதெல்லாம் எனக்கான தூண்டுகோல் எனப் புரியாமலே “நான் எங்காச்சும் போய்த் தொலையனும், அதானே உங்களுக்கு வேணும்?”. எனக்கு சாதகமாகவும் பேச முடியாமல், அப்பாவை ஆதரிக்கவும் முடியாமல் எப்போதும் போல கண் கசிந்து நிற்பாள் அம்மா. வேலை கிடைத்த மறுநாள், ஹைதராபாத் கிளம்பவேண்டும். எல்லாம் எடுத்து வைத்தாகிற்று. செலவுக்கு பணம் கொடுத்தாள். “இனிமேல் உங்களுக்கு இந்தக் கஷ்டம் வராது” அப்பொழுதும் அவரைக் குத்தினேன். கிளம்பும் தருவாயில் வெளியில் வந்து வீட்டைப் பார்க்கையில் ஓர் அடாத சோகம் நெஞ்சைப் பிழிந்தது. என்னவென்று சொல்லத் தெரியாத ஓர் உணர்வு. உள்ளே சென்றவன் அம்மாவை அழைத்தேன்,
“டேய்.. எதுக்கு இப்போ கண் கலங்கி இருக்கு?”
“ஒண்ணுமில்ல, அவர கூப்பிடு” அவர் வர, வைராக்கியம், கவுரவம் என்றெல்லாம் எண்ணி வைத்திருந்த கண்ணாடிப் பேழையை உடைத்தேன்.
“அப்பா.....” நிச்சயம் நெகிழ்ந்திருப்பார். இருவரையும் ஒருசேர நிறுத்தி முதல்முறையாக கால்களில் விழுந்து ஆசி பெற்று விடை பெற்றேன். ஈன்ற பொழுதில் பெரிதுவக்கும்...

அதன் பிறகும் இன்றுவரையிலும் இருவருக்குள்ளும் பேச்சில்லை, பேசிக்கொள்ள எதுவும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. இருந்தாலும் அந்த முறைப்பு இல்லை லேசான புன்னகை மட்டும். முதல் மாத சம்பளத்தில் எடுத்துக் கொடுத்த வேட்டி சட்டையை நான் காண அணிந்து வலம் வருவார். இப்போதும் நினைப்பேன், “அப்பா....” என்று அளவளாவ வேண்டுமென்று. வேண்டாம், அந்த கவுரவம், விறைப்பு, முறைப்பு இதுதான் அவருக்கு அழகு. அது மட்டும்தான்!


TRAFFIC!

ஒவ்வொரு மனிதனின் அன்றாட வாழ்வும் அன்றன்று அவனறிந்தோ அறியாமலோ நடக்கும் சிலபல விபத்துகளின் கோர்வைதான். அன்றாட வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் கல்லூரி செல்லுகையிலோ, அலுவலகம் விரைகையிலோ சாலையோரம் சிந்திச் சிதறியிருக்கும் கண்ணாடித் துகள்களோ, கடுமையான ஹாரன்களின் சப்தங்களூடே சாளரம் எட்டிப் பார்க்கையில் சாலையோரக் கூட்டமோ, உச்சஸ்தாயியில் அலறிக்கொண்டே கடந்து போகும் ஆம்புலன்ஸோ வாழ்க்கையின் மீதான பயத்தை நிச்சயம் அதிகப்படுத்திச் செல்லுகின்றன. பலருக்கோ இவையாவும் பழகிப்புளித்த விஷயமாகியும் போய் விட்டது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், சாலையிலோ அல்லது வாழ்க்கையிலோ ஒரு விபத்தென்பது ஒருவர் இருவரை மட்டும் பாதிக்கும் விஷயமாக மட்டும் இருந்து விடுவதில்லை.


தன் மனைவி மீதோ, ஒற்றை மகள் மீதோ அன்பும் பாசமும் இல்லாமல், அவர்களுக்கென நேரம் ஒதுக்காமல், பெயரும் புகழும் தன்னை எப்போதும் சூழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நடிப்பே பிரதானமாகி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சூப்பர் ஸ்டார் நடிகர் சித்தார்த். தந்தையின் அன்பிற்காக ஏங்கும் இருதயம் பாதிக்கப்பட்ட அவரது மகள்.

தன் தந்தை பிரபல மருத்துவராய் இருந்தும், அவரின் உதவியின்றி தன் சொந்த முயற்சியால் ஏதேனும் ஒரு வேலை தேடிக் கொள்ளவேண்டுமென்று ஒரு டிவி சேனலில் ஒரு ஜர்னலிஸ்ட் ஆக சேரும் ரிஹான்.

லஞ்சம் வாங்கியதால் சஸ்பென்ட் செய்யப்பட்டு பத்திரிக்கைகைல செய்திவர, தன் சொந்த மகளால் வெறுக்கப்படும் தகப்பன் டிராஃபிக் போலீஸ் சுதேவன்.

தன் மனைவிக்கும் நண்பனுக்கும் இடையேயான தவறான உறவு தெரியவர மனைவியை கார் ஏற்றி கொல்ல முயற்சித்து தப்பிக்கும் டாக்டர். ஏபெல்.

கணநேர சிந்தைப்பிழை, பயம்... இவையாவும் காரணிகளாக நிகழும் ஓர் விபத்து, இவர்களின் காலக்கோடுகளை இணைக்கிறது. இதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகள், போராட்டங்கள், மரணம், அழுகை, சோகம். இவையெல்லாம் சேர்ந்ததே Traffic.

தமிழகத்தில் நடந்த ஓர் உண்மைச்சம்பவத்தை அதன் பரபரப்பு குறையாமலும், உடலுறுப்பு தானத்தின் அவசியத்தை உணர்த்தும் விதமாகவும் படமாக்கியிருக்கிறார்கள் மலையாளத்தில். மூளைச்சாவு நிகழ்ந்ததும், இருதயத்தை வேறோர் சிறுமிக்கு தானம் செய்து அவள் உயிரை பிழைக்கச் செய்த ஹிதேந்திரன் கதை தான் Traffic.

தன் முதல்நாள் வேலைக்குச் செல்லும் ரிஹான், ஒரு சாலை விபத்தில் விபத்தில் மூளைச்சாவு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார். அதே சமயம் இருதய நோயால் பாதிக்கப்பட்டு சித்தார்த்தின் மகளும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப் படுகிறாள். ரிஹானின் இருதயம் அந்த பெண்ணுக்கு பொருந்திப் போக அவளையாவது காப்பற்ற மருத்துவர்கள் முயற்சிக்கின்றனர். ஆனால் இருவர் இருப்பதும் வெவ்வேறு இடம். ஒருவர் எர்ணாகுளத்தில் மற்றொருவர் பாலக்காட்டில். இடையே நூற்றி ஐம்பது கிலோ மீட்டர்கள். அப்பெண்ணின் நாடித்துடிப்பும் குறைந்துகொண்டே வர நான்கு மணிநேரங்கள் என கெடு வைக்கின்றனர் மருத்துவர்கள். சாத்தியமே இல்லாத பயணத்தை போலீசின் உதவியோடு செய்ய முயற்சிக்கின்றனர்.

ரிஹானின் இதயம், ரிஹானின் நண்பன் ராஜீவ், அறுவை சிகிச்சை செய்யப்போகும் மருத்துவர் ஏபெல் உடன் இப்பயணத்தை இரண்டு மணிநேரத்தில் முடிக்க பொறுப்பேற்கிறார் சுதேவன். பயணத்தின் நடுவே மருத்துவர் ஏபெல் தன் மனைவியை கொல்ல முயற்சித்தது தெரியவர அவரை இப்பயணத்தில் இருந்து இறக்கி விட உத்தரவு வருகிறது. ஏபெல் தான் பிழைக்க இப்பயணத்தை முடக்குகிறார். நேரம் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த மிஷனை கமிஷ்னர் கேன்சல் செய்யும் அடுத்த நிமிடம், அவர்கள் பயணத்தில் எட்டு கிலோமீட்டர்கள் முன்னில் இருப்பதாக தகவல் வருகிறது. பயணம் தொடர்கிறது. பயணத்தில் எதிர்கொண்ட சிக்கல்கள்  எவை, இப்பயணத்தை எப்படி வெற்றிகரமாக முடித்தார்கள் என்பதை சற்றும் பதட்டம் குறையாமல் காட்சியாக்கி இருக்கிறார்கள்.

கதையை கமர்ஷியலாக்காமல் எடுத்திருக்கிறார்கள். கமிஷனராக வரும் அனூப் மேனன், டிராஃபிக் போலீசாக ஸ்ரீனிவாசன் இருவரின் நடிப்பும் அபாரம். தன் மகள் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் தருவாயில் சித்தார்த்தின் மனைவி பேசும் வசனம், குடும்பத்தினருக்கு நேரம் ஒதுக்காமல் பணம், புகழ் என்று அலைந்து கொண்டிருக்கும் அனைவருக்கும் சவுக்கடி. மற்ற அனைவருமே தங்களுக்கான பங்களிப்பை சிறப்பாக செய்திருக்கின்றனர்.

Traffic – தமிழில் எடுக்கப்பட்டு நம் அறிவு ஜீவிகள் ஆபாசம், வன்மம், கொடூரம், இத்யாதி என விமர்சிக்கும் முன்னரே பார்க்கவேண்டிய படம்!

எறும்பு பொய் சொல்லிடுச்சாம்!



ம்பி, எதுக்கு இங்க நிக்குறீங்க? யார பாக்கணும்?” பெரிதும் எதிர்பார்த்த கேள்வி காதில் கேட்க, திரும்பினேன்.

கையில் ஒரு டப்பாவுடன் அந்த அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்த பின் நான் முதலில் எதிர்கொண்டது ஆங்கில பேப்பரை நுனி மூக்கு கண்ணாடி வழியே ஸ்கேன் செய்து கொண்டிருந்த ஒருவரைத்தான். நல்லா ஆஜானுபாகுவான ஒரு உருவம். அவரை நெருங்குமுன்பே, மூக்குக் கண்ணாடியின் மேல்வழியாக கண்கள் மட்டும் அடுத்த டேபிளுக்கு என்னைப் போகச்சொல்லி ரீடைரக்ட் செய்தது, மிரட்டலாக.

காலண்டர் பேப்பரை நன்கு சுருட்டி, புறா இறகாய் எண்ணி காது குடைந்து கொண்டு மெய் மறந்து அமர்ந்திருந்த அடுத்தவர் ஒரு உருவம் தன்னருகே நிற்பதை உணரவே இல்லை. சுற்றிப் பார்த்தேன். “நேத்து அந்த சீரியல் பாத்தியோ? எங்காத்துல பவர் கட்டுடி” என அலைபேசியில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார் மற்றொரு பெண். என்ன செய்வதென்று தெறியாமல் நின்று கொண்டிருக்கையில் பின்னாலிருந்து வந்தது அந்த கேள்வி.

“பிராட்பேன்ட் கனெக்ஷன் அப்ளை பண்ணியிருக்கேன் சார். மோடம் கான்ஃபிகர் பண்ணனும்”

“தம்பி, மொதல்ல பொண்ணு பாக்கணும், அப்புறம் சம்பந்தம் பேசணும், தேதி குறிக்கனும், கல்யாணம் பண்ணனும் அப்புறம்தான் குழந்தை கிடைக்கும்” அறிவுஜீவித்தனமான ஒரு பார்வையை என்மேல் செலுத்தி அவரே சிரித்துக் கொண்டார்.

“புரியல சார்”

“இப்ப தானே அப்ளை பண்ணியிருக்கீங்க, நம்பர் வரணும், சர்வர்ல உங்க நம்பர சேர்க்கணும், யூசர்நேம் வரணும்... இப்படி நிறைய இருக்கு. நீங்க என்ன பண்றிங்க, போயிட்டு அடுத்த வாரம் வாங்க”

“கல்யாணம் ஆயிடுச்சு சார். பொண்டாட்டி முழுகாம இருக்கா” இப்படியெல்லாம் பேசுவது முதல் முறை. சற்றே கூச்சம் இருந்தாலும் சிரிக்காமல் சொல்லிவிட்டேன்.

“என்ன தம்பி சொல்றிங்க?”

“இல்ல சார், அப்ளை பண்ணி யூசர்நேம் எல்லாம் வந்தாச்சு. கான்ஃபிகர் மட்டும் தான் பண்ணனும்” சிரித்து விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தேன். அவர் சிரித்து விட்டார். வாழ்க்கையில் எத்தனையோ பல்புகளை வாங்கியிருப்பார். இதெல்லாம் சாதாரணம்.

கம்ப்யூட்டரில் சாலிடேர்ஐ ஓபன் செய்தவர் சொன்னார், “கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க டெக்னீஷியன் வந்துடுவார்”.

சுமார் இருபது நிமிடங்கள் ட்விட்டரை நோண்டிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் சொன்ன ஆள் வந்து சேர்ந்தார்.

“சார் மோடம் கான்ஃபிகர் பண்ணனும்”

“இப்ப தான் சார் வரேன். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்களேன்”

“இல்ல சார், ஆபீஸ்ல ஹாஃப் டே தான் பர்மிஷன் போட்டிருக்கேன்”

முறைத்தவாறே வாங்கி கனெக்ட் செய்தார்.

192.168.2.1 ஒருவிரலில் தடவித் தட்டினார். “Internet Explorer cannot display the webpage”

மீண்டும் ஒருமுறை. மீண்டும் மீண்டுமென இருபது முறை.

“சார்.. இந்த அட்ரஸ் ட்ரை பண்ணி பாருங்களேன்? 172.16.1.1 ஐ கொடுத்தேன்”

“சார், தெரியாம சொல்லாதிங்க சார். இங்க பாருங்க பெல்கின்க்கு இதான். ரெண்டு வருஷமா வேலை செய்றேன் எனக்கே சொல்லிக் கொடுக்காதீங்க” மீண்டும் அதே 192.168.2.1. மீண்டும் அதே எரர் மெசேஜ்.

“சார், நான் மேனுவல் கான்ஃபிகர் பண்ணியிருக்கேன். அந்த அட்ரஸ் இதான்...”

“சார், கொஞ்ச நேரம் வெளில உக்காருங்க கூப்பிடுறேன்” குரல் கொஞ்சம் கடுத்திருந்தது. பின்னாலிருந்த டேபிளில் தொலைபேசி அடித்துக் கொண்டே இருக்க, இவர் ரிசீவரை எடுத்து கீழே வைத்து விட்டு வரும் முன் நான் “172.16.1.1” ஐ அடித்திருந்தேன். செட்டிங்க்ஸ் பேஜ் வந்து நின்றது.

“சார், உங்களை யார் இதல்லாம் பண்ண சொன்னது?”

“சாரி சார். லேட்டாச்சு அதான்”

இருபது நிமிடங்கள் ஏதேதோ செய்து பார்த்தார். அவர் எதிர்பார்த்த செட்டிங் வரவே இல்லை.

“இந்த மோடம்ல ஏதோ பிரச்சினை இருக்கு...”

“சார், ஒரு வருஷமா இதைத் தான் நான் யூஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்”

“சும்மா சொல்லாதீங்க, அதான் பிரச்சினை இருக்குன்னு சொல்றேன்ல”

“இல்ல சார். போன மாசம் வரை கூட நான் யூஸ் பண்ணேன்”

“இந்தக் காலத்து பசங்களே இப்படித்தான். சொன்னா புரியாது” முறைத்தார். எவ்வளவு அப்பாவித்தனமாக முகத்தை வைக்க முடியுமோ அப்படி வைத்து பவ்யமாக நின்றேன்.

நீண்ட நேரமாய் அங்கு நின்று கொண்டிருக்கும் என்னை கண்ணாடி வழியே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணி எங்களருகே வந்தார்.

“என்ன பிரச்சினை?” இது அவர்.

“மோடம் கான்ஃபிகர் பண்ணணுமாம். மோடத்துல எதோ பிரச்சினை கான்ஃபிகர் ஆக மாட்டேங்குது” இது டெக்னீஷியன்.

சிஸ்டத்தையும் மோடத்தையும் பார்த்த அந்தப் பெண்,
“சார், இது ரௌட்டர். மோடம் இல்ல” என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே சென்று விட்டார்.

சந்தோஷ் சுப்பிரமணியம் படத்தில், ஹாசினி ஒரு ஜோக் சொல்லுவாரே,
“மூணு எறும்பு வரிசையா போயிட்டு இருந்துச்சாம், முதல் எறும்பு சொல்லுச்சாம் என் பின்னாடி ரெண்டு எறும்பு இருக்குன்னு, ரெண்டாவது எறும்பு சொல்லுச்சாம் என் பின்னாடி ஒரு எறும்பு இருக்குன்னு, மூணாஆஆவது எறும்பு சொல்லுச்சாம் என் பின்னாடி ரெண்டு எறும்பு இருக்குன்னு. எப்படி?” இதை சொல்லி முடித்தவுடன் “மூணாவது எறும்பு பொய் சொல்லிடுச்சாம்” என்று சொல்லி சிரிக்க, அதை விஜயகுமாரிடம் பிரகாஷ்ராஜ் சொல்லும்போது ஒரு முக பாவம் இருக்குமே...

“ஆமா சம்மந்தி... அந்த எறும்பில்ல.. அது.. உ.. பொய் சொல்லிடுச்சாம், பொய் சொல்லிடுச்சாம்” என்று முகத்தை கடுப்பாக வைத்துக் கொண்டு சொல்லுவாரே அதே போல் சொன்னார்...

“ஆமா சார்.. இது ரௌட்டர்.. மோடம் இல்ல”

பின்குறிப்பு: அதே பெல்கின்’னைத்தான் ஒருவருடமாக உபயோகித்து வருகிறேன். அந்த மோடம்+ரௌட்டரை அவருக்கு கான்ஃபிகர் செய்யத் தெரியாததால் புது BSNL மோடம் வாங்கித் தொலைக்க வேண்டியதாயிற்று.