TRAFFIC!

ஒவ்வொரு மனிதனின் அன்றாட வாழ்வும் அன்றன்று அவனறிந்தோ அறியாமலோ நடக்கும் சிலபல விபத்துகளின் கோர்வைதான். அன்றாட வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் கல்லூரி செல்லுகையிலோ, அலுவலகம் விரைகையிலோ சாலையோரம் சிந்திச் சிதறியிருக்கும் கண்ணாடித் துகள்களோ, கடுமையான ஹாரன்களின் சப்தங்களூடே சாளரம் எட்டிப் பார்க்கையில் சாலையோரக் கூட்டமோ, உச்சஸ்தாயியில் அலறிக்கொண்டே கடந்து போகும் ஆம்புலன்ஸோ வாழ்க்கையின் மீதான பயத்தை நிச்சயம் அதிகப்படுத்திச் செல்லுகின்றன. பலருக்கோ இவையாவும் பழகிப்புளித்த விஷயமாகியும் போய் விட்டது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், சாலையிலோ அல்லது வாழ்க்கையிலோ ஒரு விபத்தென்பது ஒருவர் இருவரை மட்டும் பாதிக்கும் விஷயமாக மட்டும் இருந்து விடுவதில்லை.


தன் மனைவி மீதோ, ஒற்றை மகள் மீதோ அன்பும் பாசமும் இல்லாமல், அவர்களுக்கென நேரம் ஒதுக்காமல், பெயரும் புகழும் தன்னை எப்போதும் சூழ்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நடிப்பே பிரதானமாகி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சூப்பர் ஸ்டார் நடிகர் சித்தார்த். தந்தையின் அன்பிற்காக ஏங்கும் இருதயம் பாதிக்கப்பட்ட அவரது மகள்.

தன் தந்தை பிரபல மருத்துவராய் இருந்தும், அவரின் உதவியின்றி தன் சொந்த முயற்சியால் ஏதேனும் ஒரு வேலை தேடிக் கொள்ளவேண்டுமென்று ஒரு டிவி சேனலில் ஒரு ஜர்னலிஸ்ட் ஆக சேரும் ரிஹான்.

லஞ்சம் வாங்கியதால் சஸ்பென்ட் செய்யப்பட்டு பத்திரிக்கைகைல செய்திவர, தன் சொந்த மகளால் வெறுக்கப்படும் தகப்பன் டிராஃபிக் போலீஸ் சுதேவன்.

தன் மனைவிக்கும் நண்பனுக்கும் இடையேயான தவறான உறவு தெரியவர மனைவியை கார் ஏற்றி கொல்ல முயற்சித்து தப்பிக்கும் டாக்டர். ஏபெல்.

கணநேர சிந்தைப்பிழை, பயம்... இவையாவும் காரணிகளாக நிகழும் ஓர் விபத்து, இவர்களின் காலக்கோடுகளை இணைக்கிறது. இதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகள், போராட்டங்கள், மரணம், அழுகை, சோகம். இவையெல்லாம் சேர்ந்ததே Traffic.

தமிழகத்தில் நடந்த ஓர் உண்மைச்சம்பவத்தை அதன் பரபரப்பு குறையாமலும், உடலுறுப்பு தானத்தின் அவசியத்தை உணர்த்தும் விதமாகவும் படமாக்கியிருக்கிறார்கள் மலையாளத்தில். மூளைச்சாவு நிகழ்ந்ததும், இருதயத்தை வேறோர் சிறுமிக்கு தானம் செய்து அவள் உயிரை பிழைக்கச் செய்த ஹிதேந்திரன் கதை தான் Traffic.

தன் முதல்நாள் வேலைக்குச் செல்லும் ரிஹான், ஒரு சாலை விபத்தில் விபத்தில் மூளைச்சாவு ஏற்பட்டு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறார். அதே சமயம் இருதய நோயால் பாதிக்கப்பட்டு சித்தார்த்தின் மகளும் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப் படுகிறாள். ரிஹானின் இருதயம் அந்த பெண்ணுக்கு பொருந்திப் போக அவளையாவது காப்பற்ற மருத்துவர்கள் முயற்சிக்கின்றனர். ஆனால் இருவர் இருப்பதும் வெவ்வேறு இடம். ஒருவர் எர்ணாகுளத்தில் மற்றொருவர் பாலக்காட்டில். இடையே நூற்றி ஐம்பது கிலோ மீட்டர்கள். அப்பெண்ணின் நாடித்துடிப்பும் குறைந்துகொண்டே வர நான்கு மணிநேரங்கள் என கெடு வைக்கின்றனர் மருத்துவர்கள். சாத்தியமே இல்லாத பயணத்தை போலீசின் உதவியோடு செய்ய முயற்சிக்கின்றனர்.

ரிஹானின் இதயம், ரிஹானின் நண்பன் ராஜீவ், அறுவை சிகிச்சை செய்யப்போகும் மருத்துவர் ஏபெல் உடன் இப்பயணத்தை இரண்டு மணிநேரத்தில் முடிக்க பொறுப்பேற்கிறார் சுதேவன். பயணத்தின் நடுவே மருத்துவர் ஏபெல் தன் மனைவியை கொல்ல முயற்சித்தது தெரியவர அவரை இப்பயணத்தில் இருந்து இறக்கி விட உத்தரவு வருகிறது. ஏபெல் தான் பிழைக்க இப்பயணத்தை முடக்குகிறார். நேரம் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த மிஷனை கமிஷ்னர் கேன்சல் செய்யும் அடுத்த நிமிடம், அவர்கள் பயணத்தில் எட்டு கிலோமீட்டர்கள் முன்னில் இருப்பதாக தகவல் வருகிறது. பயணம் தொடர்கிறது. பயணத்தில் எதிர்கொண்ட சிக்கல்கள்  எவை, இப்பயணத்தை எப்படி வெற்றிகரமாக முடித்தார்கள் என்பதை சற்றும் பதட்டம் குறையாமல் காட்சியாக்கி இருக்கிறார்கள்.

கதையை கமர்ஷியலாக்காமல் எடுத்திருக்கிறார்கள். கமிஷனராக வரும் அனூப் மேனன், டிராஃபிக் போலீசாக ஸ்ரீனிவாசன் இருவரின் நடிப்பும் அபாரம். தன் மகள் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருக்கும் தருவாயில் சித்தார்த்தின் மனைவி பேசும் வசனம், குடும்பத்தினருக்கு நேரம் ஒதுக்காமல் பணம், புகழ் என்று அலைந்து கொண்டிருக்கும் அனைவருக்கும் சவுக்கடி. மற்ற அனைவருமே தங்களுக்கான பங்களிப்பை சிறப்பாக செய்திருக்கின்றனர்.

Traffic – தமிழில் எடுக்கப்பட்டு நம் அறிவு ஜீவிகள் ஆபாசம், வன்மம், கொடூரம், இத்யாதி என விமர்சிக்கும் முன்னரே பார்க்கவேண்டிய படம்!

எறும்பு பொய் சொல்லிடுச்சாம்!



ம்பி, எதுக்கு இங்க நிக்குறீங்க? யார பாக்கணும்?” பெரிதும் எதிர்பார்த்த கேள்வி காதில் கேட்க, திரும்பினேன்.

கையில் ஒரு டப்பாவுடன் அந்த அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்த பின் நான் முதலில் எதிர்கொண்டது ஆங்கில பேப்பரை நுனி மூக்கு கண்ணாடி வழியே ஸ்கேன் செய்து கொண்டிருந்த ஒருவரைத்தான். நல்லா ஆஜானுபாகுவான ஒரு உருவம். அவரை நெருங்குமுன்பே, மூக்குக் கண்ணாடியின் மேல்வழியாக கண்கள் மட்டும் அடுத்த டேபிளுக்கு என்னைப் போகச்சொல்லி ரீடைரக்ட் செய்தது, மிரட்டலாக.

காலண்டர் பேப்பரை நன்கு சுருட்டி, புறா இறகாய் எண்ணி காது குடைந்து கொண்டு மெய் மறந்து அமர்ந்திருந்த அடுத்தவர் ஒரு உருவம் தன்னருகே நிற்பதை உணரவே இல்லை. சுற்றிப் பார்த்தேன். “நேத்து அந்த சீரியல் பாத்தியோ? எங்காத்துல பவர் கட்டுடி” என அலைபேசியில் கதைத்துக் கொண்டிருந்தார் மற்றொரு பெண். என்ன செய்வதென்று தெறியாமல் நின்று கொண்டிருக்கையில் பின்னாலிருந்து வந்தது அந்த கேள்வி.

“பிராட்பேன்ட் கனெக்ஷன் அப்ளை பண்ணியிருக்கேன் சார். மோடம் கான்ஃபிகர் பண்ணனும்”

“தம்பி, மொதல்ல பொண்ணு பாக்கணும், அப்புறம் சம்பந்தம் பேசணும், தேதி குறிக்கனும், கல்யாணம் பண்ணனும் அப்புறம்தான் குழந்தை கிடைக்கும்” அறிவுஜீவித்தனமான ஒரு பார்வையை என்மேல் செலுத்தி அவரே சிரித்துக் கொண்டார்.

“புரியல சார்”

“இப்ப தானே அப்ளை பண்ணியிருக்கீங்க, நம்பர் வரணும், சர்வர்ல உங்க நம்பர சேர்க்கணும், யூசர்நேம் வரணும்... இப்படி நிறைய இருக்கு. நீங்க என்ன பண்றிங்க, போயிட்டு அடுத்த வாரம் வாங்க”

“கல்யாணம் ஆயிடுச்சு சார். பொண்டாட்டி முழுகாம இருக்கா” இப்படியெல்லாம் பேசுவது முதல் முறை. சற்றே கூச்சம் இருந்தாலும் சிரிக்காமல் சொல்லிவிட்டேன்.

“என்ன தம்பி சொல்றிங்க?”

“இல்ல சார், அப்ளை பண்ணி யூசர்நேம் எல்லாம் வந்தாச்சு. கான்ஃபிகர் மட்டும் தான் பண்ணனும்” சிரித்து விடக்கூடாது என்பதில் கவனமாக இருந்தேன். அவர் சிரித்து விட்டார். வாழ்க்கையில் எத்தனையோ பல்புகளை வாங்கியிருப்பார். இதெல்லாம் சாதாரணம்.

கம்ப்யூட்டரில் சாலிடேர்ஐ ஓபன் செய்தவர் சொன்னார், “கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க டெக்னீஷியன் வந்துடுவார்”.

சுமார் இருபது நிமிடங்கள் ட்விட்டரை நோண்டிக் கொண்டிருந்தேன். அவர் சொன்ன ஆள் வந்து சேர்ந்தார்.

“சார் மோடம் கான்ஃபிகர் பண்ணனும்”

“இப்ப தான் சார் வரேன். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்களேன்”

“இல்ல சார், ஆபீஸ்ல ஹாஃப் டே தான் பர்மிஷன் போட்டிருக்கேன்”

முறைத்தவாறே வாங்கி கனெக்ட் செய்தார்.

192.168.2.1 ஒருவிரலில் தடவித் தட்டினார். “Internet Explorer cannot display the webpage”

மீண்டும் ஒருமுறை. மீண்டும் மீண்டுமென இருபது முறை.

“சார்.. இந்த அட்ரஸ் ட்ரை பண்ணி பாருங்களேன்? 172.16.1.1 ஐ கொடுத்தேன்”

“சார், தெரியாம சொல்லாதிங்க சார். இங்க பாருங்க பெல்கின்க்கு இதான். ரெண்டு வருஷமா வேலை செய்றேன் எனக்கே சொல்லிக் கொடுக்காதீங்க” மீண்டும் அதே 192.168.2.1. மீண்டும் அதே எரர் மெசேஜ்.

“சார், நான் மேனுவல் கான்ஃபிகர் பண்ணியிருக்கேன். அந்த அட்ரஸ் இதான்...”

“சார், கொஞ்ச நேரம் வெளில உக்காருங்க கூப்பிடுறேன்” குரல் கொஞ்சம் கடுத்திருந்தது. பின்னாலிருந்த டேபிளில் தொலைபேசி அடித்துக் கொண்டே இருக்க, இவர் ரிசீவரை எடுத்து கீழே வைத்து விட்டு வரும் முன் நான் “172.16.1.1” ஐ அடித்திருந்தேன். செட்டிங்க்ஸ் பேஜ் வந்து நின்றது.

“சார், உங்களை யார் இதல்லாம் பண்ண சொன்னது?”

“சாரி சார். லேட்டாச்சு அதான்”

இருபது நிமிடங்கள் ஏதேதோ செய்து பார்த்தார். அவர் எதிர்பார்த்த செட்டிங் வரவே இல்லை.

“இந்த மோடம்ல ஏதோ பிரச்சினை இருக்கு...”

“சார், ஒரு வருஷமா இதைத் தான் நான் யூஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்”

“சும்மா சொல்லாதீங்க, அதான் பிரச்சினை இருக்குன்னு சொல்றேன்ல”

“இல்ல சார். போன மாசம் வரை கூட நான் யூஸ் பண்ணேன்”

“இந்தக் காலத்து பசங்களே இப்படித்தான். சொன்னா புரியாது” முறைத்தார். எவ்வளவு அப்பாவித்தனமாக முகத்தை வைக்க முடியுமோ அப்படி வைத்து பவ்யமாக நின்றேன்.

நீண்ட நேரமாய் அங்கு நின்று கொண்டிருக்கும் என்னை கண்ணாடி வழியே பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பெண்மணி எங்களருகே வந்தார்.

“என்ன பிரச்சினை?” இது அவர்.

“மோடம் கான்ஃபிகர் பண்ணணுமாம். மோடத்துல எதோ பிரச்சினை கான்ஃபிகர் ஆக மாட்டேங்குது” இது டெக்னீஷியன்.

சிஸ்டத்தையும் மோடத்தையும் பார்த்த அந்தப் பெண்,
“சார், இது ரௌட்டர். மோடம் இல்ல” என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே சென்று விட்டார்.

சந்தோஷ் சுப்பிரமணியம் படத்தில், ஹாசினி ஒரு ஜோக் சொல்லுவாரே,
“மூணு எறும்பு வரிசையா போயிட்டு இருந்துச்சாம், முதல் எறும்பு சொல்லுச்சாம் என் பின்னாடி ரெண்டு எறும்பு இருக்குன்னு, ரெண்டாவது எறும்பு சொல்லுச்சாம் என் பின்னாடி ஒரு எறும்பு இருக்குன்னு, மூணாஆஆவது எறும்பு சொல்லுச்சாம் என் பின்னாடி ரெண்டு எறும்பு இருக்குன்னு. எப்படி?” இதை சொல்லி முடித்தவுடன் “மூணாவது எறும்பு பொய் சொல்லிடுச்சாம்” என்று சொல்லி சிரிக்க, அதை விஜயகுமாரிடம் பிரகாஷ்ராஜ் சொல்லும்போது ஒரு முக பாவம் இருக்குமே...

“ஆமா சம்மந்தி... அந்த எறும்பில்ல.. அது.. உ.. பொய் சொல்லிடுச்சாம், பொய் சொல்லிடுச்சாம்” என்று முகத்தை கடுப்பாக வைத்துக் கொண்டு சொல்லுவாரே அதே போல் சொன்னார்...

“ஆமா சார்.. இது ரௌட்டர்.. மோடம் இல்ல”

பின்குறிப்பு: அதே பெல்கின்’னைத்தான் ஒருவருடமாக உபயோகித்து வருகிறேன். அந்த மோடம்+ரௌட்டரை அவருக்கு கான்ஃபிகர் செய்யத் தெரியாததால் புது BSNL மோடம் வாங்கித் தொலைக்க வேண்டியதாயிற்று.

கானல் நீர்க் குமிழிகள்

தினம் மாலை
முகத்தில் மை பூசி,
வளைந்து நீண்ட
நொச்சிக் குச்சியொன்றை ஏந்தி
ஓடித் துரத்தி
எதிரிகளை சுட்டு வீழ்த்தும்
களிப்பினூடே சொல்லிக் கொள்வேன்
எனக்குள் நானே,
ராணுவ வீரனாவேனென்று!

பின்னர்,
படம் பார்த்தும்
கதை கேட்டும்
வீரத் தாலாட்டும்
சிறு வயது விளையாட்டுமாய்
கனவென்று தெரியாமலே
கனவொன்றை அடைகாத்தேன்.

திறன் வளர்த்து
உடல் வியர்த்து
சிந்தை நேராக்கி
பார்வை கூராக்கி
எல்லை சென்று போராடும்
லட்சியமொன்றை
நெஞ்சுரத்தில் விதைத்திட்டேன்.

விளையாட்டும்
வேடிக்கையுமாய்
பள்ளிப் பருவமதோ கடந்துவிட,

தமிழ்நாட்டில் பிறந்ததனால்
பொறியாளன் அல்லது
மருத்துவனாக
எந்தன் கனவோ கருக்கலைப்பு
செய்யப்பட,

கைப்பட்ட
கானல் நீர்க் குமிழிகளாய்
சிதறித் தொலைந்திருந்தன
எந்தன் கனவுக் கோட்டைகள்!

கனவுக் கலைப்பு
செய்யப்பட்ட பின்னர் நானோர்
சிந்தனை மலடனாகிப்
போனேன்!
இருந்தாலும்
நிச்சயம் ஆக்கப் படுவேன்
ஒரு தொழில் தேவனாய்.

நானிருப்பது இந்தியா,
இங்கு திறன் பேசா!
ஏட்டுச்சுரைகாயாம்
மதிப்பெண் பேசும்
வாரிசோ சிபாரிசோ
அது பேசும்
சாதிக்கச் செய்ய
சாதி பேசும்
இஃதொன்றுமில்லாவிடினும்
சில்லறை பேசுமிங்கே
நான் கல்லறை போகும் வரை!

டிஸ்கி1: நண்பர் ஒருவர் கேட்டுக் கொள்ள எழுதப் பட்டது.
டிஸ்கி2: கருப்பையா மன்னிப்பாராக!